விழியோரம் ஒரு வெஞ்சினம்
அத்தியாயம் - 1
மாலை நேரத்து சூரியன் கோயம்புத்தூரின் அவினாசி சாலையில் இருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான கார்ப்பரேட் கட்டிடத்தின் கண்ணாடிச் சுவர்களில் பட்டுப் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தது. ‘எஸ்.சி ஆர்க்கிடெக்ட்ஸ் அண்ட் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்ஸ்’ – தென்னிந்தியாவின் தலைசிறந்த, அதிநவீனக் கட்டிடக்கலை நிறுவனம். அதன் பதினான்காவது மாடியில் இருந்த பிரதானக் கூட்ட அரங்கு நிசப்தத்தில் உறைந்திருந்தது.
அங்கே குழுமியிருந்த முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட போர்டு மெம்பர்கள், சீனியர் இன்ஜினியர்கள், மற்றும் துறைத் தலைவர்களின் பார்வைகள் அனைத்தும் மேடையில் இருந்த அந்த மாபெரும் டிஜிட்டல் திரையின் மீதும், அதற்கு அருகில் நின்றிருந்த அந்த ஒற்றைப் பெண் மீதும் நிலைத்திருந்தன.
அவள் தாரா. ‘எஸ்.சி’ நிறுவனத்தின் சேர்மன் சந்திரசேகரின் ஒரே மகள், மற்றும் லண்டனின் புகழ்பெற்ற ஆர்க்கிடெக்சர் கல்லூரியின் தங்கப் பதக்கம் வென்ற சீஃப் ஆர்க்கிடெக்ட்.
அவளது தோற்றமே ஒரு தனித்துவமான கம்பீரத்தைக் கடத்தியது. கச்சிதமாகத் தைக்கப்பட்ட அடர் நீல நிறக் கார்ப்பரேட் பிளேசர், அதற்குப் பொருத்தமான வெள்ளை நிறச் சட்டை, நேர்த்தியாகக் கட்டப்பட்ட கூந்தல். கூர்மையான கண்கள், எவராலும் எளிதில் அணுக முடியாத ஒரு திமிரான ஆட்டிட்யூட். அவளது முகத்தில் இருந்த அசாத்திய தன்னம்பிக்கை, அவளது அகங்காரத்திற்குச் சான்றாங்கின்றது. யாரிடமும் தலைகுனியாத, எதற்கும் கலங்காத குணம் கொண்டவள் தாரா.
"சோ... ஜென்டில்மேன்," தாராவின் குரல் அந்த ஹாலில் கணீரென்று ஒலித்தது. அவளது கையில் இருந்த லேசர் பாயிண்டர் திரையில் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான வரைபடத்தை நோக்கியது.
"இது தான் நம்ம கம்பெனியோட அடுத்த மெகா ப்ராஜெக்ட்... 'தி ட்ரீம் சிட்டி'. முன்னூறு ஏக்கர்ல, அதிநவீன வசதிகளோட நாம கட்டப்போற இந்த சொகுசு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு, இந்தியாவோட ஒட்டுமொத்த கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் ஹிஸ்ட்ரியையுமே மாத்தப்போகுது. லண்டனோட நவீனக் கலைநயமும், இந்தியத் தேவைகளும் கலந்த ஒரு பெர்ஃபெக்ட் டிசைன். இதைவிட ஒரு பெஸ்ட்டான ஸ்ட்ரக்சரை யாராலயும் யோசிக்கக் கூட முடியாது!"
அவள் பேசி முடித்ததும், ஹாலில் இருந்த அத்தனை பேரும் மெய்மறந்து கைதட்டத் தொடங்கினர். சேர்மன் சந்திரசேகர் தன் மகளைப் பெருமிதத்தோடு பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.
கம்பெனியின் லீகல் அட்வைசரான ராகவ், தாராவை நோக்கித் தன் கட்டைவிரலை உயர்த்திக் காட்டி, "எக்ஸலண்ட் டிசைன் தாரா! உன்னோட திறமைக்கு முன்னாடி இந்த கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் உலகமே தோத்துடும். வழக்கம் போல நீ உன்னோட பெஸ்ட்டைக் குடுத்திருக்க," என்று பாராட்டின் உச்சத்திற்கே சென்றார்.
தாரா தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, அந்தப் பாராட்டுகளைத் தன் அகங்காரத்திற்குத் தீனியாக ஏற்றுக்கொண்டு, லேசான மந்தகாசப் புன்னகையோடு நின்றாள். அவளுக்குத் தெரியும், தான் எப்போதும் தோற்பதில்லை என்று.
ஆனால், அந்தப் பாராட்டு மழையும், கைதட்டல் ஒலியும் ஒரு சில நொடிகள்தான் நீடித்தன.
கூட்ட அரங்கின் மிகக் கடைசி வரிசையில், இருள் சற்றுப் படர்ந்திருந்த மூலையில் அமர்ந்திருந்த ஒருவன் மெதுவாகத் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து நின்றான். அவன் ஆர்யன்.
அதே நிறுவனத்தில் கடந்த சில மாதங்களாக வேலை செய்யும் ஒரு சாதாரண ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர். வெளியில் பார்ப்பதற்கு அமைதியான, யாருடனும் அதிகம் பேசாத, கொடுக்கப்பட்ட வேலையை மட்டும் கச்சிதமாகச் செய்யும் ஒரு சராசரி ஊழியன் போலத்தான் அவன் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டிருந்தான்.
நேர்த்தியாக வாரப்பட்ட தலைமுடி, லேசான தாடி, வெளிப்படையாக எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டாத கூர்மையான கண்கள். அவனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு நிதானமும், அடுத்தவர்களின் அடுத்த நகர்வைக் கணிக்கும் அபாரப் புத்தியும் ஒளிந்திருந்தன.
ஆர்யன் மெதுவாகக் கைதட்டிக்கொண்டே மேடையை நோக்கி நடந்தான். அவனது காலணிகளின் சத்தம் அந்த ஹாலில் தனித்து ஒலித்தது. கைதட்டல்கள் அடங்கி, எல்லாரின் பார்வையும் அவன் மீது திரும்பியது.
"டிசைன் பார்க்க உலகத்தரத்துல இருக்கு மேடம். லண்டன்ல படிச்சவங்களால மட்டும்தான் இவ்வளவு அழகான ஒரு எக்ஸ்டீரியரை யோசிக்க முடியும்," ஆர்யனின் குரலில் லேசான எகத்தாளம் கலந்திருந்தது.
தாரா தன் புருவங்களை உயர்த்தினாள். "தேங்க்ஸ். ஆனா நீங்க ஏதோ 'ஆனா' சொல்ல வர்றீங்கனு நினைக்கிறேன் மிஸ்டர் ஆர்யன்?"
"ஆமாம் மேடம்," ஆர்யன் மேடையின் அருகில் வந்து நின்றான். தாராவின் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்தித்தான். எந்தப் பதற்றமும் அவனிடம் இல்லை. "டிசைன் பார்க்க மட்டும்தான் நல்லா இருக்கு. ஆனா பிராக்டிகலா... இந்த ப்ளூபிரின்ட்டோட சென்டர் பில்லர் ஸ்ட்ரக்சர்ல மூணு பெரிய ஓட்டைகள் இருக்கு!"
ஹாலில் ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி அலை பரவியது. சந்திரசேகர் நிமிர்ந்து அமர்ந்தார். ராகவின் முகம் லேசாகச் சுருங்கி பின் புன்னகையாக மாறியது. தாராவின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்து, கோபம் குடியேறியது.
"வாட் டூ யூ மீன்?" தாராவின் குரல் கடுமையாக உயர்ந்தது. "என் டிசைன்ல குறையா? ஆர் யூ இன் யுவர் சென்ஸ் ஆர்யன்? நீங்க ஒரு சாதாரண ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர். ஒரு சீஃப் ஆர்க்கிடெக்ட்டோட டிசைனை விமர்சிக்க உங்களுக்கு என்ன தகுதி இருக்கு?"
ஆர்யன் லேசாகப் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகை தாராவின் ஈகோவை நேரடியாகக் கீறியது. அவன் திரையை நோக்கித் திரும்பி, தாரா கையில் வைத்திருந்த லேசர் பாயிண்டரைத் தன் கைக்கு மாற்றினான்.
"தகுதி இருக்கா இல்லையானு நான் சொல்லல மேடம், உங்களோட இந்த ப்ளூபிரின்ட்டே சொல்லும். இதோ பாருங்க...
பாயிண்ட் நம்பர் ஒன்: கோயம்புத்தூரோட தட்பவெப்ப நிலைக்கும், இங்க இருக்குற மண் வளத்துக்கும் நீங்க குடுத்திருக்கிற இந்த பவுண்டேஷன் டெப்த் போதாது.
பாயிண்ட் நம்பர் டூ:
வெஸ்ட் சைடுல நீங்க வச்சிருக்கிற அந்த பிரம்மாண்டமான கிளாஸ் எலிவேஷன், சம்மர் டைம்ல கட்டிடத்துக்குள்ள ஏசி எஃபெக்ட்டை மொத்தமா காலி பண்ணிடும். பவர் கன்சம்ஷன் கம்பெனியைத் திவாலாக்கிடும்."
ஆர்யன் தாராவை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்தான். அவளது கண்களுக்குள் தன் பார்வையை இறக்கினான். "அண்ட் மோஸ்ட் இம்பார்ட்டன்ட்...
பாயிண்ட் நம்பர் த்ரீ: உங்களோட இந்த டிசைன் படி சென்டர் பில்லர்ல வர்ற லோடு டிஸ்ட்ரிபியூஷன் தப்பா கால்குலேட் பண்ணப்பட்டிருக்கு . இந்த மிஸ்டேக்ஸோட இந்த மல்டி-ஸ்டோரி பில்டிங்கை கட்டினா... இன்னும் மூணு மாசத்துல இது ஒட்டுமொத்தமா இடிஞ்சு விழப் போகுது. இது ட்ரீம் சிட்டி இல்ல மேடம்... டெத் சிட்டி!"
"ஆர்யன்!!!" தாரா கத்தினாள். அவளது முகம் கோபத்தால் சிவந்தது. மேஜையின் மீது தன் கைகளை பலமாக அடித்தாள். "ஹவ் டேர் யூ! எல்லார் முன்னாடியும் என்னோட டேலன்ட் ஐ சந்தேகப்படுறியா? என் டிசைனைப் பத்திப் பேச உனக்கு என்ன எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இருக்கு? நீ வெறும் சைட் வொர்க்கைப் பார்க்குற ஒரு மேனேஜர் மட்டும்தான்!"
இடைமறித்த ராகவ் மிகவும் மென்மையான குரலில், "தாரா காம் டவுன்... ஆர்யன் ஏதோ ஒரு சந்தேகத்துல கேட்குறான். அவன் ஒன்னும் கம்பெனிக்கு கெடுதல் நினைக்கல. மிஸ்டர் ஆர்யன், நீங்க சொன்ன பாயிண்ட்ஸ் புதுசா இருக்கு. ஆனா தாரா லண்டன்ல பெஸ்ட் ஸ்டூடண்ட், அவ தப்பு பண்ண வாய்ப்பில்லை. இருந்தாலும் நீங்க கோபப்படாம விளக்கலாம் தாரா," என்று சமாதானப் புறாவாகப் பேசினார்.
"இல்ல ராகவ் அங்கிள்... இவன் படிப்பு வேற, பிராக்டிகல் ஃபீல்டு வேறனு எனக்கு கிளாஸ் எடுக்குறான்," தாரா சீறினாள்.
"சார், ராகவ் சார் சொல்றது சரிதான்," ஆர்யன் சந்திரசேகரைப் பார்த்து மிக மரியாதையாகச் சொன்னான். ஆனால், அவனது கண்கள் தாராவையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தன. "நான் சொன்னது தப்புனா, தாராளமா என்னை வேலையை விட்டுத் தூக்கலாம் சார். ஆனா, நான் சொன்ன மூணு பாயிண்ட்டையும் உங்க சாஃப்ட்வேர்ல போட்டு ரீ-செக் பண்ணிப் பார்க்க சொல்லுங்க. தாரா மேடம்... உங்களுக்கு நான் 24 மணி நேரம் டைம் தர்றேன். செக் பண்ணிட்டு, நாளைக்குக் காலையில நானே உங்க கேபினுக்கு வர்றேன். அப்போ சொல்லுங்க நான் சொன்னது தப்பா, இல்ல உங்க அகங்காரம் தப்பானு!"
சொல்லிவிட்டு, ஆர்யன் யாரிடமும் விடைபெறாமல், மிகக் கூலாக அந்த மீட்டிங் ஹாலை விட்டு வெளியே நடந்தான்.
ஹாலில் இருந்த அனைவரும் தாராவையே பார்த்தனர். தாராவின் கைகள் கோபத்தில் நடுங்கின. தன் வாழ்நாளில் அவளை இப்படி யாரும், அதுவும் அவளது சொந்த நிறுவன ஊழியர்கள் முன்னிலையில் அவமானப்படுத்தியதே இல்லை. அவளது ஈகோ சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறியிருந்தது.
"மீட்டிங் இஸ் ஓவர்!" என்று கத்திய தாரா, தன் லேப்டாப்பை பலமாக மூடிவிட்டு, விறுவிறுவென்று தன் தனி அறைக்குச் சென்றாள்.
அவளது கேபினுக்குள் நுழைந்த ராகவ், "தாரா, அவன் ரொம்ப திமிரா பேசுறான். ஆனா நீ கோபத்துல எந்த முடிவும் எடுக்காத. அவன் சொன்ன கால்குலேஷனை முதல்ல நீ செக் பண்ணு. அப்பதான் அவன் தப்பை அவன் முகத்துல கரியா பூச முடியும்," என்றார் தாராவின் மீதான அக்கறையுடன்.
"நிச்சயமா ராகவ் அங்கிள்! அவன் முன்னாடி நான் தப்பானவள் இல்லனு நிரூபிச்சுட்டு, அப்புறம் அவனைக் கம்பெனியை விட்டு கழுத்தைப் பிடிச்சு வெளியே தள்ளுறேன். யார் இவன்? எனக்கே சவால் விடுற அளவுக்கு இவனுக்கு எவ்வளவு தைரியம்?" தாரா பல்லைக் கடித்தாள்.
அதே நேரம்...
நிறுவனத்தின் தரைத்தளத்தில் இருந்த பார்க்கிங் ஏரியாவிற்கு வந்த ஆர்யன், தன் பைக்கிற்கு அருகில் நின்று லேசாகத் தன் பிளேசரைக் கழற்றினான். அவனது முகத்தில் ஆபீஸ் ஹாலில் இருந்த அந்தச் சாதாரண ஊழியனின் முகம் இப்போதில்லை. அவனது கண்கள் கொடூரமான பழிவாங்கும் வெறியோடு மின்னின.
தன் பாக்கெட்டில் இருந்த ஃபோனை எடுத்து, தன் நம்பிக்கைக்குரிய ஹேக்கர் நண்பன் ஹரிக்கு டயல் செய்தான்.
"ஹலோ ஹரி... ஃபர்ஸ்ட் மூவ் ஓவர். நான் நினைச்ச மாதிரியே அந்தத் திமிர் பிடிச்ச தாராவோட ஈகோல பலமான அடியைக் கொடுத்தாச்சு. அவ இப்போ கோபத்துல பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி இருப்பா," ஆர்யனின் குரல் இப்போ மிகவும் கம்பீரமாகவும், குளிர்ந்த வெறியோடும் ஒலித்தது.
"சூப்பர் மச்சான்! ஆனா அவ ரீ-செக் பண்ணா உண்மை தெரிஞ்சுடுமே?" என்றான் ஹரி மறுமுனையில்.
ஆர்யன் தன் பைக்கில் ஏறி அமர்ந்து, ஸ்டார்ட் செய்தான். "தெரியட்டும்... அதுதான் எனக்கு வேணும். அவ காலுக்குக் கீழே நான் விரிச்சிருக்கிற வலை எவ்வளவு பெருசுனு அவளுக்கு இப்போதைக்குத் தெரியாது. அவளை என் காதல்ல விழ வைக்கிறது மட்டுமில்ல என் பிளான்... அவளோட ஒவ்வொரு நகர்வையும் வச்சே, அவங்க அப்பாவோட மொத்த சாம்ராஜ்யத்தையும், இந்த எஸ்.சி நிறுவனத்தையும் தரைமட்டமாக்கப் போறேன். என் அப்பாவோட சாவுக்கு இந்த சந்திரசேகரும் அவரோட குடும்பமும் அனுபவிக்கப் போற தண்டனை இப்பதான் ஸ்டார்ட் ஆகப்போகுது!"
பைக்கை முடுக்கிக் கொண்டு அவன் அவினாசி சாலையில் பாய்ந்தபோது, அவனது பழிவாங்கும் ஆட்டத்தின் முதல் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. தாராவின் தேடலும், ஆர்யனின் சதுரங்க வேட்டையும் இனிதான் துவங்கப் போகிறது!
அத்தியாயம் - 1
மாலை நேரத்து சூரியன் கோயம்புத்தூரின் அவினாசி சாலையில் இருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான கார்ப்பரேட் கட்டிடத்தின் கண்ணாடிச் சுவர்களில் பட்டுப் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தது. ‘எஸ்.சி ஆர்க்கிடெக்ட்ஸ் அண்ட் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்ஸ்’ – தென்னிந்தியாவின் தலைசிறந்த, அதிநவீனக் கட்டிடக்கலை நிறுவனம். அதன் பதினான்காவது மாடியில் இருந்த பிரதானக் கூட்ட அரங்கு நிசப்தத்தில் உறைந்திருந்தது.
அங்கே குழுமியிருந்த முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட போர்டு மெம்பர்கள், சீனியர் இன்ஜினியர்கள், மற்றும் துறைத் தலைவர்களின் பார்வைகள் அனைத்தும் மேடையில் இருந்த அந்த மாபெரும் டிஜிட்டல் திரையின் மீதும், அதற்கு அருகில் நின்றிருந்த அந்த ஒற்றைப் பெண் மீதும் நிலைத்திருந்தன.
அவள் தாரா. ‘எஸ்.சி’ நிறுவனத்தின் சேர்மன் சந்திரசேகரின் ஒரே மகள், மற்றும் லண்டனின் புகழ்பெற்ற ஆர்க்கிடெக்சர் கல்லூரியின் தங்கப் பதக்கம் வென்ற சீஃப் ஆர்க்கிடெக்ட்.
அவளது தோற்றமே ஒரு தனித்துவமான கம்பீரத்தைக் கடத்தியது. கச்சிதமாகத் தைக்கப்பட்ட அடர் நீல நிறக் கார்ப்பரேட் பிளேசர், அதற்குப் பொருத்தமான வெள்ளை நிறச் சட்டை, நேர்த்தியாகக் கட்டப்பட்ட கூந்தல். கூர்மையான கண்கள், எவராலும் எளிதில் அணுக முடியாத ஒரு திமிரான ஆட்டிட்யூட். அவளது முகத்தில் இருந்த அசாத்திய தன்னம்பிக்கை, அவளது அகங்காரத்திற்குச் சான்றாங்கின்றது. யாரிடமும் தலைகுனியாத, எதற்கும் கலங்காத குணம் கொண்டவள் தாரா.
"சோ... ஜென்டில்மேன்," தாராவின் குரல் அந்த ஹாலில் கணீரென்று ஒலித்தது. அவளது கையில் இருந்த லேசர் பாயிண்டர் திரையில் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான வரைபடத்தை நோக்கியது.
"இது தான் நம்ம கம்பெனியோட அடுத்த மெகா ப்ராஜெக்ட்... 'தி ட்ரீம் சிட்டி'. முன்னூறு ஏக்கர்ல, அதிநவீன வசதிகளோட நாம கட்டப்போற இந்த சொகுசு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு, இந்தியாவோட ஒட்டுமொத்த கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் ஹிஸ்ட்ரியையுமே மாத்தப்போகுது. லண்டனோட நவீனக் கலைநயமும், இந்தியத் தேவைகளும் கலந்த ஒரு பெர்ஃபெக்ட் டிசைன். இதைவிட ஒரு பெஸ்ட்டான ஸ்ட்ரக்சரை யாராலயும் யோசிக்கக் கூட முடியாது!"
அவள் பேசி முடித்ததும், ஹாலில் இருந்த அத்தனை பேரும் மெய்மறந்து கைதட்டத் தொடங்கினர். சேர்மன் சந்திரசேகர் தன் மகளைப் பெருமிதத்தோடு பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.
கம்பெனியின் லீகல் அட்வைசரான ராகவ், தாராவை நோக்கித் தன் கட்டைவிரலை உயர்த்திக் காட்டி, "எக்ஸலண்ட் டிசைன் தாரா! உன்னோட திறமைக்கு முன்னாடி இந்த கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் உலகமே தோத்துடும். வழக்கம் போல நீ உன்னோட பெஸ்ட்டைக் குடுத்திருக்க," என்று பாராட்டின் உச்சத்திற்கே சென்றார்.
தாரா தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, அந்தப் பாராட்டுகளைத் தன் அகங்காரத்திற்குத் தீனியாக ஏற்றுக்கொண்டு, லேசான மந்தகாசப் புன்னகையோடு நின்றாள். அவளுக்குத் தெரியும், தான் எப்போதும் தோற்பதில்லை என்று.
ஆனால், அந்தப் பாராட்டு மழையும், கைதட்டல் ஒலியும் ஒரு சில நொடிகள்தான் நீடித்தன.
கூட்ட அரங்கின் மிகக் கடைசி வரிசையில், இருள் சற்றுப் படர்ந்திருந்த மூலையில் அமர்ந்திருந்த ஒருவன் மெதுவாகத் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து நின்றான். அவன் ஆர்யன்.
அதே நிறுவனத்தில் கடந்த சில மாதங்களாக வேலை செய்யும் ஒரு சாதாரண ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர். வெளியில் பார்ப்பதற்கு அமைதியான, யாருடனும் அதிகம் பேசாத, கொடுக்கப்பட்ட வேலையை மட்டும் கச்சிதமாகச் செய்யும் ஒரு சராசரி ஊழியன் போலத்தான் அவன் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டிருந்தான்.
நேர்த்தியாக வாரப்பட்ட தலைமுடி, லேசான தாடி, வெளிப்படையாக எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டாத கூர்மையான கண்கள். அவனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு நிதானமும், அடுத்தவர்களின் அடுத்த நகர்வைக் கணிக்கும் அபாரப் புத்தியும் ஒளிந்திருந்தன.
ஆர்யன் மெதுவாகக் கைதட்டிக்கொண்டே மேடையை நோக்கி நடந்தான். அவனது காலணிகளின் சத்தம் அந்த ஹாலில் தனித்து ஒலித்தது. கைதட்டல்கள் அடங்கி, எல்லாரின் பார்வையும் அவன் மீது திரும்பியது.
"டிசைன் பார்க்க உலகத்தரத்துல இருக்கு மேடம். லண்டன்ல படிச்சவங்களால மட்டும்தான் இவ்வளவு அழகான ஒரு எக்ஸ்டீரியரை யோசிக்க முடியும்," ஆர்யனின் குரலில் லேசான எகத்தாளம் கலந்திருந்தது.
தாரா தன் புருவங்களை உயர்த்தினாள். "தேங்க்ஸ். ஆனா நீங்க ஏதோ 'ஆனா' சொல்ல வர்றீங்கனு நினைக்கிறேன் மிஸ்டர் ஆர்யன்?"
"ஆமாம் மேடம்," ஆர்யன் மேடையின் அருகில் வந்து நின்றான். தாராவின் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்தித்தான். எந்தப் பதற்றமும் அவனிடம் இல்லை. "டிசைன் பார்க்க மட்டும்தான் நல்லா இருக்கு. ஆனா பிராக்டிகலா... இந்த ப்ளூபிரின்ட்டோட சென்டர் பில்லர் ஸ்ட்ரக்சர்ல மூணு பெரிய ஓட்டைகள் இருக்கு!"
ஹாலில் ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி அலை பரவியது. சந்திரசேகர் நிமிர்ந்து அமர்ந்தார். ராகவின் முகம் லேசாகச் சுருங்கி பின் புன்னகையாக மாறியது. தாராவின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்து, கோபம் குடியேறியது.
"வாட் டூ யூ மீன்?" தாராவின் குரல் கடுமையாக உயர்ந்தது. "என் டிசைன்ல குறையா? ஆர் யூ இன் யுவர் சென்ஸ் ஆர்யன்? நீங்க ஒரு சாதாரண ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர். ஒரு சீஃப் ஆர்க்கிடெக்ட்டோட டிசைனை விமர்சிக்க உங்களுக்கு என்ன தகுதி இருக்கு?"
ஆர்யன் லேசாகப் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகை தாராவின் ஈகோவை நேரடியாகக் கீறியது. அவன் திரையை நோக்கித் திரும்பி, தாரா கையில் வைத்திருந்த லேசர் பாயிண்டரைத் தன் கைக்கு மாற்றினான்.
"தகுதி இருக்கா இல்லையானு நான் சொல்லல மேடம், உங்களோட இந்த ப்ளூபிரின்ட்டே சொல்லும். இதோ பாருங்க...
பாயிண்ட் நம்பர் ஒன்: கோயம்புத்தூரோட தட்பவெப்ப நிலைக்கும், இங்க இருக்குற மண் வளத்துக்கும் நீங்க குடுத்திருக்கிற இந்த பவுண்டேஷன் டெப்த் போதாது.
பாயிண்ட் நம்பர் டூ:
வெஸ்ட் சைடுல நீங்க வச்சிருக்கிற அந்த பிரம்மாண்டமான கிளாஸ் எலிவேஷன், சம்மர் டைம்ல கட்டிடத்துக்குள்ள ஏசி எஃபெக்ட்டை மொத்தமா காலி பண்ணிடும். பவர் கன்சம்ஷன் கம்பெனியைத் திவாலாக்கிடும்."
ஆர்யன் தாராவை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்தான். அவளது கண்களுக்குள் தன் பார்வையை இறக்கினான். "அண்ட் மோஸ்ட் இம்பார்ட்டன்ட்...
பாயிண்ட் நம்பர் த்ரீ: உங்களோட இந்த டிசைன் படி சென்டர் பில்லர்ல வர்ற லோடு டிஸ்ட்ரிபியூஷன் தப்பா கால்குலேட் பண்ணப்பட்டிருக்கு . இந்த மிஸ்டேக்ஸோட இந்த மல்டி-ஸ்டோரி பில்டிங்கை கட்டினா... இன்னும் மூணு மாசத்துல இது ஒட்டுமொத்தமா இடிஞ்சு விழப் போகுது. இது ட்ரீம் சிட்டி இல்ல மேடம்... டெத் சிட்டி!"
"ஆர்யன்!!!" தாரா கத்தினாள். அவளது முகம் கோபத்தால் சிவந்தது. மேஜையின் மீது தன் கைகளை பலமாக அடித்தாள். "ஹவ் டேர் யூ! எல்லார் முன்னாடியும் என்னோட டேலன்ட் ஐ சந்தேகப்படுறியா? என் டிசைனைப் பத்திப் பேச உனக்கு என்ன எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இருக்கு? நீ வெறும் சைட் வொர்க்கைப் பார்க்குற ஒரு மேனேஜர் மட்டும்தான்!"
இடைமறித்த ராகவ் மிகவும் மென்மையான குரலில், "தாரா காம் டவுன்... ஆர்யன் ஏதோ ஒரு சந்தேகத்துல கேட்குறான். அவன் ஒன்னும் கம்பெனிக்கு கெடுதல் நினைக்கல. மிஸ்டர் ஆர்யன், நீங்க சொன்ன பாயிண்ட்ஸ் புதுசா இருக்கு. ஆனா தாரா லண்டன்ல பெஸ்ட் ஸ்டூடண்ட், அவ தப்பு பண்ண வாய்ப்பில்லை. இருந்தாலும் நீங்க கோபப்படாம விளக்கலாம் தாரா," என்று சமாதானப் புறாவாகப் பேசினார்.
"இல்ல ராகவ் அங்கிள்... இவன் படிப்பு வேற, பிராக்டிகல் ஃபீல்டு வேறனு எனக்கு கிளாஸ் எடுக்குறான்," தாரா சீறினாள்.
"சார், ராகவ் சார் சொல்றது சரிதான்," ஆர்யன் சந்திரசேகரைப் பார்த்து மிக மரியாதையாகச் சொன்னான். ஆனால், அவனது கண்கள் தாராவையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தன. "நான் சொன்னது தப்புனா, தாராளமா என்னை வேலையை விட்டுத் தூக்கலாம் சார். ஆனா, நான் சொன்ன மூணு பாயிண்ட்டையும் உங்க சாஃப்ட்வேர்ல போட்டு ரீ-செக் பண்ணிப் பார்க்க சொல்லுங்க. தாரா மேடம்... உங்களுக்கு நான் 24 மணி நேரம் டைம் தர்றேன். செக் பண்ணிட்டு, நாளைக்குக் காலையில நானே உங்க கேபினுக்கு வர்றேன். அப்போ சொல்லுங்க நான் சொன்னது தப்பா, இல்ல உங்க அகங்காரம் தப்பானு!"
சொல்லிவிட்டு, ஆர்யன் யாரிடமும் விடைபெறாமல், மிகக் கூலாக அந்த மீட்டிங் ஹாலை விட்டு வெளியே நடந்தான்.
ஹாலில் இருந்த அனைவரும் தாராவையே பார்த்தனர். தாராவின் கைகள் கோபத்தில் நடுங்கின. தன் வாழ்நாளில் அவளை இப்படி யாரும், அதுவும் அவளது சொந்த நிறுவன ஊழியர்கள் முன்னிலையில் அவமானப்படுத்தியதே இல்லை. அவளது ஈகோ சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறியிருந்தது.
"மீட்டிங் இஸ் ஓவர்!" என்று கத்திய தாரா, தன் லேப்டாப்பை பலமாக மூடிவிட்டு, விறுவிறுவென்று தன் தனி அறைக்குச் சென்றாள்.
அவளது கேபினுக்குள் நுழைந்த ராகவ், "தாரா, அவன் ரொம்ப திமிரா பேசுறான். ஆனா நீ கோபத்துல எந்த முடிவும் எடுக்காத. அவன் சொன்ன கால்குலேஷனை முதல்ல நீ செக் பண்ணு. அப்பதான் அவன் தப்பை அவன் முகத்துல கரியா பூச முடியும்," என்றார் தாராவின் மீதான அக்கறையுடன்.
"நிச்சயமா ராகவ் அங்கிள்! அவன் முன்னாடி நான் தப்பானவள் இல்லனு நிரூபிச்சுட்டு, அப்புறம் அவனைக் கம்பெனியை விட்டு கழுத்தைப் பிடிச்சு வெளியே தள்ளுறேன். யார் இவன்? எனக்கே சவால் விடுற அளவுக்கு இவனுக்கு எவ்வளவு தைரியம்?" தாரா பல்லைக் கடித்தாள்.
அதே நேரம்...
நிறுவனத்தின் தரைத்தளத்தில் இருந்த பார்க்கிங் ஏரியாவிற்கு வந்த ஆர்யன், தன் பைக்கிற்கு அருகில் நின்று லேசாகத் தன் பிளேசரைக் கழற்றினான். அவனது முகத்தில் ஆபீஸ் ஹாலில் இருந்த அந்தச் சாதாரண ஊழியனின் முகம் இப்போதில்லை. அவனது கண்கள் கொடூரமான பழிவாங்கும் வெறியோடு மின்னின.
தன் பாக்கெட்டில் இருந்த ஃபோனை எடுத்து, தன் நம்பிக்கைக்குரிய ஹேக்கர் நண்பன் ஹரிக்கு டயல் செய்தான்.
"ஹலோ ஹரி... ஃபர்ஸ்ட் மூவ் ஓவர். நான் நினைச்ச மாதிரியே அந்தத் திமிர் பிடிச்ச தாராவோட ஈகோல பலமான அடியைக் கொடுத்தாச்சு. அவ இப்போ கோபத்துல பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி இருப்பா," ஆர்யனின் குரல் இப்போ மிகவும் கம்பீரமாகவும், குளிர்ந்த வெறியோடும் ஒலித்தது.
"சூப்பர் மச்சான்! ஆனா அவ ரீ-செக் பண்ணா உண்மை தெரிஞ்சுடுமே?" என்றான் ஹரி மறுமுனையில்.
ஆர்யன் தன் பைக்கில் ஏறி அமர்ந்து, ஸ்டார்ட் செய்தான். "தெரியட்டும்... அதுதான் எனக்கு வேணும். அவ காலுக்குக் கீழே நான் விரிச்சிருக்கிற வலை எவ்வளவு பெருசுனு அவளுக்கு இப்போதைக்குத் தெரியாது. அவளை என் காதல்ல விழ வைக்கிறது மட்டுமில்ல என் பிளான்... அவளோட ஒவ்வொரு நகர்வையும் வச்சே, அவங்க அப்பாவோட மொத்த சாம்ராஜ்யத்தையும், இந்த எஸ்.சி நிறுவனத்தையும் தரைமட்டமாக்கப் போறேன். என் அப்பாவோட சாவுக்கு இந்த சந்திரசேகரும் அவரோட குடும்பமும் அனுபவிக்கப் போற தண்டனை இப்பதான் ஸ்டார்ட் ஆகப்போகுது!"
பைக்கை முடுக்கிக் கொண்டு அவன் அவினாசி சாலையில் பாய்ந்தபோது, அவனது பழிவாங்கும் ஆட்டத்தின் முதல் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. தாராவின் தேடலும், ஆர்யனின் சதுரங்க வேட்டையும் இனிதான் துவங்கப் போகிறது!
Last edited:
