சென்னை
வக்கில் வரதன் வீடு...
தனது அறையில் குறுக்கும் நெருக்கமாக நடந்து கொண்டிருந்தவரை வித்தியாசமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் அவர் தர்மபத்தினியான விசாலம்.
இனியும் இப்படி அமைதியாக இருந்தால் சரிவராது என்று நினைத்துவிட்டு,எதுக்கு இப்படி காலையிலிருந்து குட்டி போட்ட பூனை போல நடந்துகிட்டு இருக்கீங்க என்னன்னு சொன்னாதானே தெரியும்?.
மனைவியின் குரலை கேட்டவர் என்னத்த சொல்றது என்று சொல்லி அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு மனைவியின் முகத்தை பார்த்தார்.
இப்ப வாய திறக்க போறீங்களா இல்லையா என்று சிறிது சத்தமாக விசாலம் கேட்க்க ஷாலினி பற்றி தான்
கவலையா இருக்குமா என்றார்.
என்னங்க ஆச்சு அந்த கொலகாரனை பற்றி எதாவது தெரிஞ்சிதா என்று கேட்க, ஆமா இத்தனை வருஷம் ஆகியும் ஷாலினிய அவங்க தேடிக்கிட்டு தான் இருக்காங்கமா. காலையில் தான் டிடெக்டிவ் ரங்கன் போன்ல சொன்னான் என்றார் மனைவியிடம்.
ஷாலினி உயிருக்கு ஆபத்துங்கிறதால தான் சிவத்தை இங்க வர வச்சிருக்கேன். சொத்து முழுவதும் குழந்தை பேரில் இருப்பதால் தான் இவ்வளவு பிரச்சனை. இன்னும் அவர்களுக்கு தெரியவில்லை
ஷாலினியின் தாய் தந்தை இருவரும் இறந்துவிட்டார்களென்று என வரதன் சொன்னார்.
அதைக் கேட்ட விசாலா சிவம் அண்ணா எப்ப வரன்னு சொல்லி இருக்கிறார்கள் என்று கேட்க நான் அவனிடம் நேரிடையாக பேசல தாயம்மாவிடம் தான் பேசினேன் அனேகமாக இன்னைக்கு இரவிற்க்குள்ளே வந்திடுவான்னு நினைக்கிறேன்.
நீ அவனுக்கு மேல இருக்கும் ரூம் தயார் பண்ணி விடு என்று தனது மனைவியிடம் சொல்ல,சரிங்க நான் போய் வேலைக்காரங்களிடம் சொல்லுகிறேன் என்று அங்கிருந்து எழுந்து சென்றார்.
போகும் மனைவியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவருக்கு யோசனையாக இருந்தது. 20 வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்ததெல்லாம் நினைவிற்க்குள் வந்தது.
தலையசைத்து யோசனையை கலைத்தவர் இனி என்ன செய்வதென்று சிந்தித்தார். காரில் நடந்த விபத்தை பற்றி யாருக்கும் இதுவரை தெரியாது. அன்றைக்கு அவ்வழியாக வந்த சிவத்திற்கு மட்டும் தான் தெரியும்.
சிவம் தன் உயிராய் பாதுகாக்கும் மகளுக்கு ஆபத்து வந்து கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்தால் என்ன பண்ணுவானோ என்று தெரியவில்லையே என தானாக சுய சிந்தனையில் இருந்தார் வரதன்.
மாலை அந்தி சாயும் நேரத்தில் சிவம் வரதன் வீட்டை வந்து சேர்ந்தார். கார் சத்தம் கேட்டு வரதன் மனைவி விசாலம் வெளியே வந்து பார்க்க அங்கு சிவம் காரில் இருந்து இறங்கிகொண்டிருந்தார்.
அவரைக் கண்டு விசாலம் அண்ணா வாங்க வாங்க என்று மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்க வரேன்மா என்று தன் கூட பிறக்காத தங்கையை பார்த்து சிரித்தார் சிவம்.
ஷாலினி தாயம்மா அங்க எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க அண்ணா என்று விசாலம் கேட்க,அனைவரும் நல்லா இருக்காங்கம்மா.
உன் புருஷன் போன் பண்ண உடனே ஒன்னும் புரியல அதான் உடனே கிளம்பி வந்துட்டேன் என்று சிவம் சொல்ல,தெரியும் அண்ணா நீங்க இப்படிதான் பதற்றப்படுவீர்கள் என்று.
அந்த மனுஷனுக்கு எங்கெ அதெல்லாம் புரியப்போகிறது வயசானாவே இப்படித்தானே என்று சொல்லி விசாலம்
சிரித்தார்.
ஆமாம்மா எங்கே இருக்கான் என்று தனது நண்பனாகிய வரதனை கேட்க்கும் போதே வந்துட்டேன் டா என்று சொல்லிக்கொண்டே வரதன் வந்தார்.
குன்னூர்...
தந்தையின் அறைக்கு கதவை தட்டி உள்ளே வந்த ஷாலினி என்னப்பா வர சொல்லியிருந்தீங்களஆ?, ஆமாடா வரதன் போன் பண்ணி இருக்கிறான் என்னன்னு தெரியல உடனே வர சொல்லி இருக்கிறான்.நான் இப்ப கிளம்புறேன் நீ பத்திரமா இரு என்று சொல்ல சரிங்கப்பா நீங்க பார்த்து நல்லபடியா போய்ட்டு வாங்க நான் இங்க பாத்துக்குறேன் என்றாள்.
அப்புறம்டா இன்னைக்கு சாயந்தரம் மேனேஜர் எஸ்டேட் கணக்கு எடுத்துகொண்டு வருவார்.அதை கொஞ்சம் சரி பார்த்து கம்ப்யூட்டரில் அப்டேட் பண்ணி விடு என்று மகளிடம் சொன்னார்.
அப்பாஆஆஆ தினமும் இதை நான் தான செய்யுறேன் இன்னைக்கு செய்ய மாட்டேனா என்று கேட்க சும்மா சொன்னேன்மா.வழக்கமா சொல்ற அதே டயலாக் தானே என்று சொல்லி சிவம் சிரித்தார்.
சரிமா நான் கிளம்புறேன் என்று மகளுக்கும் அருகில் இருக்கும் தாயம்மாவிற்க்கும் ஆயிரம் அறிவுரைகள் சொல்லிவிட்டு தனது காரில் ஏறி சென்னையை நோக்கி பயணித்தார் சிவம்.
தந்தை கார் கேட்டை தாண்டி போகும் வரை இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ஷாலினி. வழக்கம்போல திரும்பி வரும்போது தந்தையின் முகம் வருத்தத்தை சுமந்து வருவது இயல்பு ஆகிவிட்டது.
அப்படி என்ன ரகசியம் அந்த வக்கில் மாமாவிடம் என்று வழக்கமாக சிவம் சென்னை செல்லும் போதெல்லாம் யோசிக்கும் யோசனை அவளுக்குள் வந்து சென்றது.
அவள் தீவிர சிந்தனையைக்கண்ட தாயம்மா மேலும் அவளை சிந்திக்க விடாமால் என்ன கண்ணு அப்பா போயாச்சு இனி தண்ணியில் ஆட்டம் தானா என்று கேட்டு அவள் சிந்தனையை திசை திருப்பினார்.
தாயம்மாவின் பேச்சில் சுய நினைவுக்கு வந்த ஷாலினி அம்மா வழக்கம்போல் அப்பாகிட்ட மாட்டி விடக்கூடாது என்று சொல்ல, அது நீ வரும் நேரத்தை பொறுத்துதான் இருக்குது கண்ணு என்று சொன்னார்.
எப்படி மா சீக்கிரம் வர மனசு வரும் நீங்களே சொல்லுங்க என்று கேட்க, அது இல்லடா இருக்கிற சீதோஷ்ண நிலைக்கு சளி பிடிச்சுக்க கூடாது என்று தான் சொல்கிறேன்.ஆனால் எப்படியோ அப்பா கண்டு பிடிச்சிருவாங்க இதை என்று சொல்லி தாயம்மா சிரித்தார்.
சரி சரி நான் மட்டும் போயிட்டு கொஞ்ச நேரத்தில் வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அங்கே இருந்து தங்கள் தோட்டத்திற்க்கு சென்றாள் ஷாலினி.
போகும் அவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தார் தாயம்மா. எப்படி வாழ வேண்டிய பொண்ணு இப்படி இங்கே இருக்கிறியே கண்ணு. உண்மை தெரியும் போது உன் மனநிலை என்ன ஆகுமென்று தெரியவில்லையே.
எல்லாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய வயது வந்துவிட்டது. ஆனால் உண்மையை உன்னிடம் சொல்ல முடியாத சூழல் இருக்கின்றது. ஈஸ்வரா என் மகளுக்கு எந்த தீங்கும் வராமல் நீ தான் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று மானசீகமாக தனது இஷ்ட தெய்வத்தை வேண்டிக்கொண்டார் தாயம்மா.
தோட்டத்தின் இரும்புக்கதவை திறந்து அந்த ஒற்றையடி பாதையில் இருபுறமும் காய்த்து குலுங்கும் பூக்கள், காய்கறிகளை ரசித்துக்கொண்டே அவர்களுது மோட்டார் அறை இருக்கும் வீட்டிற்கு சென்றாள்
தங்களது தோட்ட வீட்டிற்க்கு வந்த ஷாலினி வீட்டின் கதவைத்திறந்து உள்ளே சென்று, முன் கதவை பூட்டி விட்டு தோட்டத்துக்கதவை திறந்து அங்கு இருக்கும் நீச்சல் குளத்திற்க்கு சென்று ஹோய்ஈஈஈஈஈஈஈஈஈ என்று சொல்லி குதித்தாள்.
ஹப்பாடா வாரத்தில் ஒரு நாள் மட்டுமே உன்னை பார்க்க அப்பா விடுறாங்க என்று தண்ணியை கைகளில் ஏந்தி நீரை முத்தமிட்டு சொன்னாள் ஷாலினி.
பல வருஷமா உன்னை பார்க்கிறேன். இருந்தாலும் எனக்கு நீ புதுசாகத்தான் தெரியிர என்று சொல்லி நீந்தி விளையாடினாள் ஷாலினி.
சிறுவயதிலே தாயம்மா இக்குளத்தில் ஷாலினிக்கு நீச்சல் கற்று கொடுத்துவிட்டார்.வாரத்தில் ஒரு நாள் மட்டும் அவளுக்கு அனுமதி கொடுத்திருக்கிறார் சிவம்.
நீச்சல் கற்ற புதிதில் தினமும் இங்கு வந்து கொண்டுதான் இருந்தாள். ஒருமுறை காய்ச்சலாக இருக்கும் போதும் வீட்டில் சிவத்திடம் சொல்லாமல் இங்கே வந்து ஒரு வாரம் பயங்கர காய்ச்சல் வந்துவிட்டது ஷாலினிக்கு.
அன்றிலிருந்து வாரத்திற்க்கு ஒருமுறை மட்டுமே நீச்சல் குளத்திற்க்கு வர அனுமதி கொடுத்தார். சிலநேரங்களில் சிவம் வெளி ஊருக்கு செல்லும் போதெல்லாம் தாயம்மாவிடம் கெஞ்சி கொஞ்சி இங்கு வந்துவிடுவாள்.
அப்பொழுது தொடங்கிய பழக்கம் இன்றுவரை தொடர்கின்றது. வந்து ரொம்ப நேரம் ஆகிவிட்டதை உணர்ந்தாலும் ஷாலினிக்கு கரைக்கு மேலே வர மனது வரவில்லை.
காலையில் சாப்பிடாமல் வந்தது இப்பொழுது மதிய உணவு நேரம் தாண்டி விட்டதால் பசி வந்துவிட்டது. சரி இன்றைய கோட்டா போதும் நாளைக்கு வரலாம் என்று சொல்லிக்கொண்டே மேலே வந்து உடையில் இருக்கும் நீரை பிழிந்து விட்டு வீட்டை நோக்கி புறப்பட்டாள் ஷாலினி.
கனியூத்...
மருமகளை பூஜை அறையில் விளக்கேற்ற சொல்லுமாறு ரஞ்சிதம் சொல்ல சரிங்கத்தை என்று நிலா சொல்லிவிட்டு பூஜை அறையின் உள்ளே சென்று அங்கிருக்கும் விளக்கில் தீபத்தை ஏற்றி கண்ணை மூடி வழிபட்டால்.
என் மனப் விருப்பம் போல வாழ்க்கையை பல தடைகளுக்கு பிறகு கிடைக்க செய்ததற்க்கு நன்றி என்று தனது இஷ்டதெய்வத்தை மனதார வேண்டி வணங்கிவிட்டு வெளியே வர மணமக்கள் இருவரையும் அங்கிருக்கும் இருக்கையில் அமர வைத்து வழக்கமான சில சம்பிரதாயங்கள் செய்து முடித்தனர்.
மனைவியையே பார்த்துகொண்டிருந்த ரத்தினத்தின் அருகில் வந்த வர்ஷன் அப்பா அப்பா என்று அழைத்தான். சின்ன மகனின் அழைப்பைக் கேட்டு சொல்லுடா நாரதா என்று சொல்லி திரும்ப கமலா நம்பர் வேண்டாமா என்று வர்ஷன் கேட்க
வாயெல்லாம் புன்னகையாக இருக்காப்பா என்று கேட்டார்.
இங்க பாருங்க என்று தனது அலைபேசியில் கமலாம்மா என்று சேமித்த நம்பரை காட்ட ஏன் கண்ணு இதை ஏன் வந்த உடனே சொல்லவில்லை என்று மகனிடம் கேட்க்கும் போது அப்படியா சங்கதி என்று மனைவியின் குரல் கேட்டது.
ரஞ்சிதத்தின் குரலில் அதிர்ந்து திரும்பிய ரத்தினத்தை கண்டு அருகில் இருந்த வர்ஷன் மற்றும் ரஞ்சித் இருவரும் சத்தம் வராமல் வாய் மூடி சிரித்தனர்.
வக்கில் வரதன் வீடு...
தனது அறையில் குறுக்கும் நெருக்கமாக நடந்து கொண்டிருந்தவரை வித்தியாசமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் அவர் தர்மபத்தினியான விசாலம்.
இனியும் இப்படி அமைதியாக இருந்தால் சரிவராது என்று நினைத்துவிட்டு,எதுக்கு இப்படி காலையிலிருந்து குட்டி போட்ட பூனை போல நடந்துகிட்டு இருக்கீங்க என்னன்னு சொன்னாதானே தெரியும்?.
மனைவியின் குரலை கேட்டவர் என்னத்த சொல்றது என்று சொல்லி அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு மனைவியின் முகத்தை பார்த்தார்.
இப்ப வாய திறக்க போறீங்களா இல்லையா என்று சிறிது சத்தமாக விசாலம் கேட்க்க ஷாலினி பற்றி தான்
கவலையா இருக்குமா என்றார்.
என்னங்க ஆச்சு அந்த கொலகாரனை பற்றி எதாவது தெரிஞ்சிதா என்று கேட்க, ஆமா இத்தனை வருஷம் ஆகியும் ஷாலினிய அவங்க தேடிக்கிட்டு தான் இருக்காங்கமா. காலையில் தான் டிடெக்டிவ் ரங்கன் போன்ல சொன்னான் என்றார் மனைவியிடம்.
ஷாலினி உயிருக்கு ஆபத்துங்கிறதால தான் சிவத்தை இங்க வர வச்சிருக்கேன். சொத்து முழுவதும் குழந்தை பேரில் இருப்பதால் தான் இவ்வளவு பிரச்சனை. இன்னும் அவர்களுக்கு தெரியவில்லை
ஷாலினியின் தாய் தந்தை இருவரும் இறந்துவிட்டார்களென்று என வரதன் சொன்னார்.
அதைக் கேட்ட விசாலா சிவம் அண்ணா எப்ப வரன்னு சொல்லி இருக்கிறார்கள் என்று கேட்க நான் அவனிடம் நேரிடையாக பேசல தாயம்மாவிடம் தான் பேசினேன் அனேகமாக இன்னைக்கு இரவிற்க்குள்ளே வந்திடுவான்னு நினைக்கிறேன்.
நீ அவனுக்கு மேல இருக்கும் ரூம் தயார் பண்ணி விடு என்று தனது மனைவியிடம் சொல்ல,சரிங்க நான் போய் வேலைக்காரங்களிடம் சொல்லுகிறேன் என்று அங்கிருந்து எழுந்து சென்றார்.
போகும் மனைவியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவருக்கு யோசனையாக இருந்தது. 20 வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்ததெல்லாம் நினைவிற்க்குள் வந்தது.
தலையசைத்து யோசனையை கலைத்தவர் இனி என்ன செய்வதென்று சிந்தித்தார். காரில் நடந்த விபத்தை பற்றி யாருக்கும் இதுவரை தெரியாது. அன்றைக்கு அவ்வழியாக வந்த சிவத்திற்கு மட்டும் தான் தெரியும்.
சிவம் தன் உயிராய் பாதுகாக்கும் மகளுக்கு ஆபத்து வந்து கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்தால் என்ன பண்ணுவானோ என்று தெரியவில்லையே என தானாக சுய சிந்தனையில் இருந்தார் வரதன்.
மாலை அந்தி சாயும் நேரத்தில் சிவம் வரதன் வீட்டை வந்து சேர்ந்தார். கார் சத்தம் கேட்டு வரதன் மனைவி விசாலம் வெளியே வந்து பார்க்க அங்கு சிவம் காரில் இருந்து இறங்கிகொண்டிருந்தார்.
அவரைக் கண்டு விசாலம் அண்ணா வாங்க வாங்க என்று மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்க வரேன்மா என்று தன் கூட பிறக்காத தங்கையை பார்த்து சிரித்தார் சிவம்.
ஷாலினி தாயம்மா அங்க எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க அண்ணா என்று விசாலம் கேட்க,அனைவரும் நல்லா இருக்காங்கம்மா.
உன் புருஷன் போன் பண்ண உடனே ஒன்னும் புரியல அதான் உடனே கிளம்பி வந்துட்டேன் என்று சிவம் சொல்ல,தெரியும் அண்ணா நீங்க இப்படிதான் பதற்றப்படுவீர்கள் என்று.
அந்த மனுஷனுக்கு எங்கெ அதெல்லாம் புரியப்போகிறது வயசானாவே இப்படித்தானே என்று சொல்லி விசாலம்
சிரித்தார்.
ஆமாம்மா எங்கே இருக்கான் என்று தனது நண்பனாகிய வரதனை கேட்க்கும் போதே வந்துட்டேன் டா என்று சொல்லிக்கொண்டே வரதன் வந்தார்.
குன்னூர்...
தந்தையின் அறைக்கு கதவை தட்டி உள்ளே வந்த ஷாலினி என்னப்பா வர சொல்லியிருந்தீங்களஆ?, ஆமாடா வரதன் போன் பண்ணி இருக்கிறான் என்னன்னு தெரியல உடனே வர சொல்லி இருக்கிறான்.நான் இப்ப கிளம்புறேன் நீ பத்திரமா இரு என்று சொல்ல சரிங்கப்பா நீங்க பார்த்து நல்லபடியா போய்ட்டு வாங்க நான் இங்க பாத்துக்குறேன் என்றாள்.
அப்புறம்டா இன்னைக்கு சாயந்தரம் மேனேஜர் எஸ்டேட் கணக்கு எடுத்துகொண்டு வருவார்.அதை கொஞ்சம் சரி பார்த்து கம்ப்யூட்டரில் அப்டேட் பண்ணி விடு என்று மகளிடம் சொன்னார்.
அப்பாஆஆஆ தினமும் இதை நான் தான செய்யுறேன் இன்னைக்கு செய்ய மாட்டேனா என்று கேட்க சும்மா சொன்னேன்மா.வழக்கமா சொல்ற அதே டயலாக் தானே என்று சொல்லி சிவம் சிரித்தார்.
சரிமா நான் கிளம்புறேன் என்று மகளுக்கும் அருகில் இருக்கும் தாயம்மாவிற்க்கும் ஆயிரம் அறிவுரைகள் சொல்லிவிட்டு தனது காரில் ஏறி சென்னையை நோக்கி பயணித்தார் சிவம்.
தந்தை கார் கேட்டை தாண்டி போகும் வரை இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ஷாலினி. வழக்கம்போல திரும்பி வரும்போது தந்தையின் முகம் வருத்தத்தை சுமந்து வருவது இயல்பு ஆகிவிட்டது.
அப்படி என்ன ரகசியம் அந்த வக்கில் மாமாவிடம் என்று வழக்கமாக சிவம் சென்னை செல்லும் போதெல்லாம் யோசிக்கும் யோசனை அவளுக்குள் வந்து சென்றது.
அவள் தீவிர சிந்தனையைக்கண்ட தாயம்மா மேலும் அவளை சிந்திக்க விடாமால் என்ன கண்ணு அப்பா போயாச்சு இனி தண்ணியில் ஆட்டம் தானா என்று கேட்டு அவள் சிந்தனையை திசை திருப்பினார்.
தாயம்மாவின் பேச்சில் சுய நினைவுக்கு வந்த ஷாலினி அம்மா வழக்கம்போல் அப்பாகிட்ட மாட்டி விடக்கூடாது என்று சொல்ல, அது நீ வரும் நேரத்தை பொறுத்துதான் இருக்குது கண்ணு என்று சொன்னார்.
எப்படி மா சீக்கிரம் வர மனசு வரும் நீங்களே சொல்லுங்க என்று கேட்க, அது இல்லடா இருக்கிற சீதோஷ்ண நிலைக்கு சளி பிடிச்சுக்க கூடாது என்று தான் சொல்கிறேன்.ஆனால் எப்படியோ அப்பா கண்டு பிடிச்சிருவாங்க இதை என்று சொல்லி தாயம்மா சிரித்தார்.
சரி சரி நான் மட்டும் போயிட்டு கொஞ்ச நேரத்தில் வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அங்கே இருந்து தங்கள் தோட்டத்திற்க்கு சென்றாள் ஷாலினி.
போகும் அவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தார் தாயம்மா. எப்படி வாழ வேண்டிய பொண்ணு இப்படி இங்கே இருக்கிறியே கண்ணு. உண்மை தெரியும் போது உன் மனநிலை என்ன ஆகுமென்று தெரியவில்லையே.
எல்லாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய வயது வந்துவிட்டது. ஆனால் உண்மையை உன்னிடம் சொல்ல முடியாத சூழல் இருக்கின்றது. ஈஸ்வரா என் மகளுக்கு எந்த தீங்கும் வராமல் நீ தான் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று மானசீகமாக தனது இஷ்ட தெய்வத்தை வேண்டிக்கொண்டார் தாயம்மா.
தோட்டத்தின் இரும்புக்கதவை திறந்து அந்த ஒற்றையடி பாதையில் இருபுறமும் காய்த்து குலுங்கும் பூக்கள், காய்கறிகளை ரசித்துக்கொண்டே அவர்களுது மோட்டார் அறை இருக்கும் வீட்டிற்கு சென்றாள்
தங்களது தோட்ட வீட்டிற்க்கு வந்த ஷாலினி வீட்டின் கதவைத்திறந்து உள்ளே சென்று, முன் கதவை பூட்டி விட்டு தோட்டத்துக்கதவை திறந்து அங்கு இருக்கும் நீச்சல் குளத்திற்க்கு சென்று ஹோய்ஈஈஈஈஈஈஈஈஈ என்று சொல்லி குதித்தாள்.
ஹப்பாடா வாரத்தில் ஒரு நாள் மட்டுமே உன்னை பார்க்க அப்பா விடுறாங்க என்று தண்ணியை கைகளில் ஏந்தி நீரை முத்தமிட்டு சொன்னாள் ஷாலினி.
பல வருஷமா உன்னை பார்க்கிறேன். இருந்தாலும் எனக்கு நீ புதுசாகத்தான் தெரியிர என்று சொல்லி நீந்தி விளையாடினாள் ஷாலினி.
சிறுவயதிலே தாயம்மா இக்குளத்தில் ஷாலினிக்கு நீச்சல் கற்று கொடுத்துவிட்டார்.வாரத்தில் ஒரு நாள் மட்டும் அவளுக்கு அனுமதி கொடுத்திருக்கிறார் சிவம்.
நீச்சல் கற்ற புதிதில் தினமும் இங்கு வந்து கொண்டுதான் இருந்தாள். ஒருமுறை காய்ச்சலாக இருக்கும் போதும் வீட்டில் சிவத்திடம் சொல்லாமல் இங்கே வந்து ஒரு வாரம் பயங்கர காய்ச்சல் வந்துவிட்டது ஷாலினிக்கு.
அன்றிலிருந்து வாரத்திற்க்கு ஒருமுறை மட்டுமே நீச்சல் குளத்திற்க்கு வர அனுமதி கொடுத்தார். சிலநேரங்களில் சிவம் வெளி ஊருக்கு செல்லும் போதெல்லாம் தாயம்மாவிடம் கெஞ்சி கொஞ்சி இங்கு வந்துவிடுவாள்.
அப்பொழுது தொடங்கிய பழக்கம் இன்றுவரை தொடர்கின்றது. வந்து ரொம்ப நேரம் ஆகிவிட்டதை உணர்ந்தாலும் ஷாலினிக்கு கரைக்கு மேலே வர மனது வரவில்லை.
காலையில் சாப்பிடாமல் வந்தது இப்பொழுது மதிய உணவு நேரம் தாண்டி விட்டதால் பசி வந்துவிட்டது. சரி இன்றைய கோட்டா போதும் நாளைக்கு வரலாம் என்று சொல்லிக்கொண்டே மேலே வந்து உடையில் இருக்கும் நீரை பிழிந்து விட்டு வீட்டை நோக்கி புறப்பட்டாள் ஷாலினி.
கனியூத்...
மருமகளை பூஜை அறையில் விளக்கேற்ற சொல்லுமாறு ரஞ்சிதம் சொல்ல சரிங்கத்தை என்று நிலா சொல்லிவிட்டு பூஜை அறையின் உள்ளே சென்று அங்கிருக்கும் விளக்கில் தீபத்தை ஏற்றி கண்ணை மூடி வழிபட்டால்.
என் மனப் விருப்பம் போல வாழ்க்கையை பல தடைகளுக்கு பிறகு கிடைக்க செய்ததற்க்கு நன்றி என்று தனது இஷ்டதெய்வத்தை மனதார வேண்டி வணங்கிவிட்டு வெளியே வர மணமக்கள் இருவரையும் அங்கிருக்கும் இருக்கையில் அமர வைத்து வழக்கமான சில சம்பிரதாயங்கள் செய்து முடித்தனர்.
மனைவியையே பார்த்துகொண்டிருந்த ரத்தினத்தின் அருகில் வந்த வர்ஷன் அப்பா அப்பா என்று அழைத்தான். சின்ன மகனின் அழைப்பைக் கேட்டு சொல்லுடா நாரதா என்று சொல்லி திரும்ப கமலா நம்பர் வேண்டாமா என்று வர்ஷன் கேட்க
வாயெல்லாம் புன்னகையாக இருக்காப்பா என்று கேட்டார்.
இங்க பாருங்க என்று தனது அலைபேசியில் கமலாம்மா என்று சேமித்த நம்பரை காட்ட ஏன் கண்ணு இதை ஏன் வந்த உடனே சொல்லவில்லை என்று மகனிடம் கேட்க்கும் போது அப்படியா சங்கதி என்று மனைவியின் குரல் கேட்டது.
ரஞ்சிதத்தின் குரலில் அதிர்ந்து திரும்பிய ரத்தினத்தை கண்டு அருகில் இருந்த வர்ஷன் மற்றும் ரஞ்சித் இருவரும் சத்தம் வராமல் வாய் மூடி சிரித்தனர்.
