உண்மையின் விலை - 7.2
அந்த தொலைபேசி அழைப்பின் பிறகு நிரஞ்சனாவின் மனநிலை மாறியது. முன்பு அவள் உண்மையைத் தேடியது ஒரு கடமை போல இருந்தது. இப்போது அது ஒரு சோதனை. இந்த முறை, உண்மை வெளியில் வந்தால் அதன் தாக்கம் இன்னும் ஆழமாக இருக்கும் என்ற உணர்வு அவளை விட்டுவிடவில்லை.அந்த இரவு அவள் தூங்கவில்லை. மேசையில் இருந்த கோப்புகளை மீண்டும் பார்த்தாள். ராகவ் கொடுத்த விவரங்கள், திடீர் கோளாறுகள், ஒரே மாதிரி pattern. அது யாரோ திட்டமிட்டு உருவாக்கிய ஒன்றாகவே தோன்றியது.
“இது வெறும் பழைய விஷயம் இல்லை,” என்று அவள் மெதுவாக சொன்னாள். “இது இப்போ நடக்கிறது.”
அடுத்த நாள் காலை, அவள் நேராக ஆதித்யனின் அலுவலகத்துக்குப் போனாள்.
அவன் அவளைப் பார்த்ததும் கேட்டான்: “நீ தூங்கலையா?”
“இல்லை,” என்றாள் அவள் நேராக. “நமக்கு நேரம் குறைவு.”
அவன் சற்று ஆச்சரியப்பட்டான். “என்ன கண்டுபிடிச்ச?”
நிரஞ்சனா கோப்பை அவன் முன் வைத்தாள்.
“இந்த எல்லா cases கும் ஒரு link இருக்கு,” என்றாள். “அனைத்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட வணிக வட்டாரத்தோடு தொடர்பு.”
ஆதித்யன் கோப்பைப் பார்த்தான். அவன் முகம் மெதுவாக மாறியது.
“இந்த பெயர்கள்…” என்றான் அவன்.
“ஆம்,” என்றாள் நிரஞ்சனா. “இவர்கள் எல்லாம் புதிய திட்டங்களில் ஈடுபட்டவர்கள்.”
அவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“நான் இவர்களில் சிலரை அறிவேன்,” என்றான்.
அந்த ஒரு வரி நிரஞ்சனாவை நிமிர வைத்தது.
“எப்படி?” என்று கேட்டாள்.
ஆதித்யன் சற்றே தயங்கினான். ஆனால் அவன் உண்மையை மறைக்கவில்லை.
“நான் கடந்த மாதம் ஒரு கூட்டத்தில் இருந்தேன்,” என்றான். “புதிய முதலீடுகள் பற்றி. இந்தப் பெயர்கள் அங்கே இருந்தது.”
நிரஞ்சனா ஆழமாக மூச்சு விட்டாள்.
“அப்படியானால் இது நமக்கு அருகில் நடக்கிறது,” என்றாள்.
அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்கு ஒரு கடினமான உண்மை புரிந்தது.
இந்த முறை அவர்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டியது வெளிப்புற எதிரிகள் மட்டும் அல்ல. அது அவர்களது சுற்றத்திலேயே இருக்கலாம்.
மாலை, அவர்கள் ராகவை மீண்டும் சந்தித்தனர்.
“இந்த விஷயம் பெரியது,” என்றாள் நிரஞ்சனா. “நாம் கவனமாக இருக்கணும்.”
ராகவ் தலையசைத்தான்.
“நான் இன்னும் சில data collect பண்ணிக்கிறேன்,” என்றான். “ஆனா ஒரு விஷயம்… இது சாதாரண accident இல்லை.”
“அதுதான் நாங்கவும் நினைக்கிறோம்,” என்றான் ஆதித்யன்.
அந்த இரவு, நிரஞ்சனா வீடு திரும்பியபோது, கதவு அருகே ஒரு சிறிய பை இருந்தது.
அவள் அதை எடுத்தாள். உள்ளே ஒரு pen drive.
இதைக் கண்டவுடன் அவளது இதயம் வேகமாக துடித்தது.
“இது யார் வச்சது?” என்று அவள் தன்னிடம் கேட்டாள்.
அவள் உடனே அதை திறக்கவில்லை. முதலில் ஆதித்யனை அழைத்தாள்.
“நான் இப்போ வர்றேன்,” என்றான் அவன்.
சில நிமிடங்களில் அவன் வந்தான். அவர்கள் இருவரும் அந்த pen drive-ஐ கணினியில் இணைத்தனர்.
அதில் சில வீடியோ கோப்புகள் இருந்தது.
முதல் வீடியோவை திறந்தனர்.
ஒரு கூட்டம். பெரிய மேசை. சில முக்கியமான மனிதர்கள். பேசும் விஷயம் — “புதிய திட்டங்கள்”.
ஆனால் அந்த பேச்சின் நடுவில் ஒரு வரி.
“பழைய தடைகள் வந்தால், அதை இயற்கையான கோளாறு மாதிரி மாற்றலாம்.”
அந்த வரி அறையை அமைதியாக்கியது.
நிரஞ்சனா மற்றும் ஆதித்யன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.
“இது நேரடி ஆதாரம்,” என்றாள் அவள்.
ஆதித்யன் தலையசைத்தான்.
“ஆனா இது வெளியே வந்தால்…” என்றான்.
அவன் சொல்லாமல் விட்டாலும் அது புரிந்தது.
இந்த முறை விளைவுகள் இன்னும் பெரியது.
அந்த நேரத்தில் நிரஞ்சனாவின் கைபேசி மீண்டும் ஒலித்தது.
அதே குரல்.
“நீங்க பார்த்துட்டீங்களா?” என்றான்.
“நீ யார்?” என்று அவள் மீண்டும் கேட்டாள்.
“நான் உங்களுக்கு உதவுறவன்,” என்றான். “ஆனா நினைச்சுக்கோ… இந்த உண்மைக்கு விலை இருக்கு.”
அந்த வார்த்தை அவளை சற்றே உறைய வைத்தது.
“என்ன விலை?” என்று அவள் கேட்டாள்.
சில நொடிகள் அமைதி.
பின்னர் அவன் சொன்னான்:
“நீங்க நேசிக்கிறதை இழக்க வேண்டி வரும்.”
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
அந்த வரி அறையை கனமாக்கியது.
நிரஞ்சனா அமைதியாக நின்றாள். அவளது மனதில் ஒரு போராட்டம்.
ஆதித்யன் அவளை பார்த்தான்.
“நீ என்ன நினைக்கிறாய்?” என்று கேட்டான்.
அவள் மெதுவாக சொன்னாள்:
“நாம் இப்போ நிறுத்த முடியாது.”
“ஆனா…” என்றான் அவன்.
“எனக்கு தெரியும்,” என்றாள் அவள். “இது நம்மை பாதிக்கும். ஆனா நாம ஆரம்பிச்சது உண்மைக்காக.”
அவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
பின்னர் அவன் அவளது கையை பிடித்தான்.
“நாம் இதை சேர்ந்து எதிர்கொள்வோம்,” என்றான்.
அந்த இரவு, நிரஞ்சனா தனது குறிப்பேட்டில் எழுதினாள்:
“உண்மைக்கு எப்போதும் விலை இருக்கும். ஆனால் பொய்யின் விலை அதைவிட அதிகம்.”
அவள் அந்த வரியை நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் அந்த வரியை நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அடுத்த நாள், அவர்கள் அந்த வீடியோ ஆதாரத்தை பாதுகாப்பாக சேமித்தனர். அதை நேரடியாக வெளியிடாமல், முதலில் முழுமையாக ஆய்வு செய்ய முடிவு செய்தனர்.
ஏனெனில் இந்த முறை ஒரு தவறு நடந்தால், உண்மை itself மறைந்து போகும் அபாயம் இருந்தது.
மாலை, அவர்கள் நூலகத்திற்கு வந்தார்கள்.
குழந்தைகள் வழக்கம்போல இருந்தார்கள். சிரிப்பு. புத்தகங்கள்.
அந்த காட்சியை பார்த்த நிரஞ்சனா மெதுவாக சொன்னாள்:
“இந்த சிரிப்புக்கு தான் நாம் இந்த விலையை கொடுக்கிறோம்.”
ஆதித்யன் அவளை பார்த்தான்.
“அதனால் தான் இது மதிப்பு உடையது,” என்றான்.
நகரம் மீண்டும் அமைதியாக இருந்தது.
ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் ஒரு பெரிய உண்மை வெளிவர காத்திருந்தது.
அந்த உண்மை வந்தால் —
யாரோ ஒருவர் ஏதோ ஒன்றை இழப்பார்.
ஆனால் அந்த இழப்பின் வழியாகவே,
ஒரு புதிய ஒளி பிறக்கும்.
அத்தியாயம் முடிந்தது.
