ஒரு விஷயத்தை நீங்கள் கடைபிடித்தாலே எழுத்துப் பிழைகளை பெரும்பாலும் தவிர்த்து விடலாம் .
ஆரம்ப கால எழுத்தாளர்கள், ஒரு கதையை நீங்கள் எழுதும்போது ஆரம்பத்தில் எழுத்துப் பிழைகளை மனதில் கொள்ளாமல் , (ஃப்ளோ ) கதை போக்கிற்கு இடையூறு வந்துவிடாமல் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் எழுதி விடுங்கள் .
பின்னர் ஒரு அத்தியாயம் முடிந்ததும் , அதில் நீங்கள் சரிபார்க்க விரும்புவனவற்றை, மாற்றம் செய்யவேண்டிய உரையாடல்கள் முதலியவற்றை செய்து விடுங்கள் .
வேறு மாற்றங்கள் செய்யத் தேவையில்லை என நீங்கள் முடிவுக்கு வந்த பிறகு , இப்போது மேற்கோள் குறிகள் , நிறுத்தற் குறிகள் (quotes – single, double; punctuations) ஆகியவற்றை ஆங்காங்கே சேர்க்க வேண்டும் .
கதை மாந்தர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுபனவற்றை double quote (“..”) ற்குள் சொல்ல வேண்டும் . இதில் உள்ள உரையாடல்களை மட்டும் பேச்சு வழக்கில் சொல்ல வேண்டும் . இதற்கு வெளியே உள்ளவற்றை செந்தமிழில் தான் சொல்ல வேண்டும் .
கதை மாந்தர் தங்களின் மனதுக்குள் எண்ணிக் கொள்பனவற்றை single quote (‘..’) ல் சொல்ல வேண்டும் . இதுவும் பேச்சு வழக்கில் இருத்தல் வேண்டும் .
பேச்சு வழக்கு எனும்போது , அது பொதுவாக நாம் பேசும் தமிழாகவே இருத்தல் நலம் . ஆனால் அதிலும் முடிந்தவரை தமிழ் மொழியைக் கொலை செய்யாமல் இருத்தல் நலம் . உதாரணமாக , “ அத்தை என்று விளிக்கும் போது அதை அப்படியே சொல்லவும் . இதை ‘அத்த’ எனாமல் இருக்கலாம் . அதே போல ‘ஏன் செய்ய மாட்டேங்குறே’ என்பதை ‘ஏன் செய்ய மாட்டுறே / மாட்றே’ இது போலெல்லாம் சொல்லுதல் தான் தமிழ் கொலை . ‘படிச்சு முடிச்சுட்டியா ‘ என்பதை ‘பட்ச்சு முட்ச்சு ‘ என்பது போலெல்லாம் நாம் பேசினாலும் அது போலவே எழுதக் கூடாது .
அதே சமயம் , வட்டார வழக்கில் , மற்றும் குறிப்பிட்ட ஜாதியினரைப் பற்றிய கதை வசனங்கள் போன்றவை கதையில் இடம் பெற்றால் , கட்டாயம் அந்தப் பேச்சு வழக்கிலேயே தான் டயலாகுகள் இருத்தல் வேண்டும் . இவற்றிலும் , தற்சமயத்தில் இவர்கள் எவ்வாறு பேசுகின்றனர் என்றறிந்து எழுதுதல் நலம் . உதாரணத்திற்கு , பிராமண பாஷையில் , “ தோப்பனார் , தமையனார் “ போன்ற வார்த்தைகள் தற்காலத்தில் உபயோகத்தில் இல்லை . ஆனால் இந்த பாஷையில் கதையெழுதும், இந்தச் சமூகத்தைச் சாராத பலரும் , இப்போதும் இந்த வார்த்தைகளையே உபகோகப்படுத்துவதை நான் கண்டிருக்கிறேன் .
ஏன், எதற்கு , எப்படி ,யார் என்று வரும் வாக்கியங்களில் கண்டிப்பாக கேள்விக்குறி(?) இருக்க வேண்டும் .
ஆச்சரியம் , பயம் இவைகளை குறிக்கும்போது ஆச்சரியக்குறி (!) போட வேண்டும் .
டயலாகுக்குள் யாருடைய பெயராவது குறிப்பிடப் படும்போது, அதற்குப் பக்கத்தில் ஒரு கமா போட வேண்டும் . “நிஷா , நீ இங்கே வரியா ?” இது போல .
பேச்சின் நடுவில் ஒரு pause விட வேண்டும் போது .. என்று இரண்டு புள்ளிகள் வைக்கலாம் .
தாங்க முடியாத அதிர்ச்சியான செய்தியைக் கேட்கும் போது இரண்டு கேள்விக்குறிகள் வரலாம் (??) . அதே போல அதிசயமான விஷயத்தை குறிக்கும் போது இரண்டு ஆச்சரியக் குறிகள் வரலாம் (!!). தொடர் வாக்கியத்தின் நடுவில் ?, ! போன்றவை வரக்கூடாது . வாக்கியத்தின் முடிவில் தான் வரவேண்டும் . அதே “அடடா !, ஐயோ !, அப்பப்பா !, டமால் !” இது போன்ற வார்த்தைகளுக்குப் பின்னர் ! போட்டுவிட்டு, வாக்கியத்தை தொடரலாம் . ‘வருவாளா? மாட்டாளா?’ என்று நினைத்தான் ...இப்படி வேண்டுமானால் single quote க்குள் போட்டுவிடலாம் .
*******
?, !, போன்ற எந்தக் குறிகளை குறிக்கும் முன்னரும் , பலரும் ..?, ..! இது போலவெல்லாம் போடுவதை கவனிக்கிறேன் . ஆனால் இவை தேவையில்லை . இரண்டு புள்ளிகள் அனாவசியம் . வெறுமே ?, ! இது போல போட்டாலே போதும் .
சிலர் கதையில் எக்கச்சக்கமாக புள்ளிகளை வைப்பதையும் கவனிக்க முடிகிறது . இப்படி உள்ள கதைகளைப் படிக்கும்போது எரிச்சல் உண்டாகும் . தேவையான இடங்களில் மட்டுமே நிறுத்தற் குறியீடுகளை இட வேண்டும் .
ஒரு சம்பவம் அல்லது ஒரு நிகழ்ச்சி போன்றவற்றை தொடர்ந்து ஒரு பாராவில் சொல்லும்போது , ஒவ்வொரு வாக்கியம் முற்றுப் பெறும்போதும் ; என்ற குறியீட்டைக் குறிப்பிடலாம் .
ஒரு வாக்கியம் பெரியதாக இருக்கும்போது , தெளிவாகப் புரிவதற்காக ஆங்காங்கே கமா (,) இட வேண்டும் . தொடர்ச்சியான வாக்கியத்தைப் புரிந்து கொள்வது சிரமமாக இருக்கும் .
உங்களுக்கு சந்திகளை (க், ச், த், ப் ) சரியான இடத்தில் உபயோகிக்கத் தெரியவில்லை என்றால், அவற்றை உபயோகிக்காமல் இருப்பதே நலம் . தவறான இடங்களில் போட்டுவிட்டால் அபத்தமாகிவிடும் .
ஒவ்வொரு டயலாகுகளையும் யார் அதைப் பேசுகிறார்கள் என்பது தெளிவாகப் புரியும்படி சொல்ல வேண்டும் . இரண்டு நபர்கள் மட்டும் (ஆண் , பெண் ) பேசிக் கொண்டிருந்தால் , அவள் , அவன் என்றும் குறிப்பிடலாம் . மூன்றாவது நபரும் இருந்தால் , ஒவ்வொருவரையும் பெயரைச் சொல்லி டயலாகைச் சொன்னாலே புரியும் .
முடிந்தவரை ஆங்கிலச் சொற்களை அப்படியே தமிழில் சொல்வது தற்காலத்திற்கு உகந்தது . வேண்டுமானால் சிலவற்றை பிராக்கெட்டில் ஆங்கிலத்தில் சொல்லிவிடலாம் . அப்படியில்லாமல் அந்த ஆங்கில வார்த்தைகளை அப்படியே ஆங்கிலத்திலேயே எழுதிவிட்டால் , பின்னர் , அது தமிழ் கதையா அல்லது ஆங்கிலக் கதையா என்ற கடுப்பு தான் மிஞ்சும் .
ஐ , ஆ போன்ற எழுத்துக்கள் தனியாக வராது . அதிர்ச்சி என்பதைக் குறிக்க மட்டுமே “ஆ “ வரும் . மற்றபடி இப்போதெல்லாம் நிறைய பேர் எழுதுவது போல ‘அப்படி ஆ , அந்த தேதி ஐ , டீச்சர் ஐ , வித்தை ஐ ‘ இப்படியெல்லாம் எழுதுவது தவறு . இவற்றை ‘ அப்படியா , தேதியை , டீச்சரை , வித்தையை ‘ என்று எழுத வேண்டும் . அதே போல ‘சுரேஷ் ஐ, உஷா ஐ ‘ இது போல பெயர்களுக்குப் பின்னாலும் எழுதக் கூடாது . ‘ சுரேஷை , உஷாவை ‘ என்று குறிப்பிட வேண்டும் . எந்த எழுத்தில் முடிகிறதோ அதை அப்படியே நீட்ட வேண்டும் . அதே போல ‘6ம் தேதி’ என்றே எழுதவேண்டும் . ‘6 ஆம் தேதி’ தவறு . ‘சுரேஷ் ஆல்’ என்பது தவறு . ‘சுரேஷால் ‘ என்பதே சரி .
அடுத்து ‘ம்’ என்று ஒரு வார்த்தை முடியும் போது, அடுத்து ‘மை, முடன்’ என்று வராது . உதாரணத்திற்கு , ‘ மேடம் , மரம் , உரம் , வலம், வளம், சுரம் , காயம் , பலம் , பாலம் ...இன்னும் பல ‘ இவைகள் ‘ மேடமை , வளமை , வலமை...’ என்று வராமல் ‘ மேடத்தை , உரத்தை , மரத்தை , வளத்தை , வலத்தை, காயத்தை , பலத்தை , பாலத்தை ....’ இது போலத்தான் வரவேண்டும் . அதே போல ‘ மேடமுடன் , வளமுடன் , மரமுடன் , பலமுடன் ...’ இது போல வருவது தவறு . ‘ மேடத்துடன் , வளத்துடன் , மரத்துடன் , பலத்துடன் ....’ இது போலத்தான் எழுத வேண்டும் .
முடிந்தவரை ஒரே வார்த்தை மீண்டும் மீண்டும் வருவதை தவிர்க்கவும் . தமிழில் ஒரே அர்த்தம் கொண்ட பல வார்த்தைகள் உள்ளன . அனைத்தையும் உபயோகிக்கலாம் . ‘ என்றான் ‘ என்பதை ‘ சொன்னான் , உரைத்தான் , பகர்ந்தான் , கூறினான் ‘ இது பொலவெல்லாம் மாற்றி மாற்றி எழுதினால் சுவாரசியமாக இருக்கும் . நீங்கள் தொடர்ந்து ஒரே வார்த்தையை உபயோகித்தால் , அந்த வாக்கியத்தில் நீங்கள் எந்த வார்த்தையை சொல்லப் போகிறீர்கள் என்று படிப்பவர்களுக்கு முன்கூட்டியே தெரிந்து ஒரு சலிப்பு ஏற்படலாம் .
சடங்கு , சம்பிரதாயங்களை ஓரளவாவது தெரிந்து கொண்டு கதையில் அவற்றை சொல்வது உத்தமம் .
*****
முத்தாய்ப்பாக , ஒரு அத்தியாயம் முடிந்தவுடன் அதை சரி செய்துவிட்டு , ஒரு முறை படித்துப் பார்க்கவும் . இதில் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால் , நீங்கள் எழுதியுள்ளதை அப்படியே வாய்விட்டுப் படிக்க வேண்டும் . தனியறையில் வேண்டுமானாலும் இதை படிக்கலாம் . அப்படிப் படிக்கும்போது தான் , உங்கள் நாக்கு எவ்வாறு புரளுகிறது என்று கவனித்து ..அதாவது எங்கே அழுத்தமாக உச்சரிக்கிறது , எங்கே மேலோட்டமாக உச்சரிக்கிறது என்றெல்லாம் கவனித்து எழுத்துப் பிழைகளை சரி செய்யலாம் . உதாரணமாக , ‘ அவள் சொன்னாள்...இது சரி ; இதையே அவல் சொன்னால்.. என்று சொல்லிவிட்டால் அர்த்தமே மாறிவிடும். ‘தோள்’ என்பதை பலரும் ‘தோல்’ என்றே எழுத்துகின்றனர் . இரண்டும் வெவ்வேறு அர்த்தத்தைக் கொடுக்கும் . இதைத் தவிர்க்கவே நாம் வாய்விட்டுப் படித்தால் , நமது நாக்கு எப்படிப் புரளுகிறது என்று கவனித்துப் பின்னர் அதை சரி செய்ய முடியும் .
இங்கே இன்னொன்றையும் கவனிக்கிறேன் . நிறைய பேர் ‘ஒன்று’ என்பது பேச்சு வழக்கில் வரும்போது அந்த வார்த்தையை ஒட்டியே வரவேண்டுமென்றும் அதனால் அது ‘ஒன்னு’ என்று வரவேண்டுமென்றும் குறிப்பிடுகின்றனர் . அதே போல ‘மூனு’ ‘ஒன்னை’ ‘மூனை ‘ என்றெல்லாம் சொல்கின்றனர் . ஆனால் எனக்குத் தெரிந்தவரை , நான் கிட்டதட்ட 50 வருடங்களாக தமிழ் ஜோக்ஸ் ,(இதில்தான் பேச்சு வழக்கு கண்டிப்பாக இருக்கும் ) , கதைகள் , துணுக்குகள் போன்றவைகளையெல்லாம் பல புத்தகங்களிலும் படித்து வருகிறேன் .அந்தக் கால வாரப் புத்தகங்களில் எழுத்துப் பிழைகள் இருக்கவே இருக்காது . அப்படி வளர்த்துக் கொண்டது தான் இந்தத் தமிழறிவு. அதிலெல்லாம் ‘ஒண்ணு, மூணு, ஒண்ணை, மூணை’ (இவற்றை உச்சரித்தும் பார்க்கவும் ..நாக்கு அழுத்தமாகவே புரளுகிறது ) என்றுதான் அப்போதைய எழுத்தாளர்கள் எழுதினார்கள் . அதனால் அதுதான் சரி என்பதே எனது அபிப்ராயம் .
இன்னொரு எளிதான குறிப்பு : ஒரு சிச்சுவேஷன் முடிந்து மற்றொரு சிச்சுவேஷனை எழுதும்போது , அடுத்து ஆரம்பிக்கும் பாராவின் முதல் எழுத்தை மட்டும் bold, பெரிய font size ஆக்கி விட்டால் , படிப்பவர்கள் மனது தானாக அடுத்த சிச்சுவேஷனுக்கு உங்களுடன் பயணப்படும் . இல்லாவிட்டால் குழம்பிவிடுவதற்கு வாய்ப்புகள் அதிகம் .
ஏதோ எனக்குத் தெரிந்தவற்றை, ஓரளவுக்கு மட்டுமே இங்கே தெரிவித்திருக்கிறேன் . விருப்பமுள்ளவர்கள் எடுத்துக் கொள்ளலாம் . மாற்றுக் கருத்துடையவர்கள் கடந்து சென்று விடுங்கள் .
*****
'fa' என்ற உச்சரிப்புடன் வரும் எழுத்துக்களை எழுதும் போது, 'ஃப் ' என்று போட்டு எழுத வேண்டும் . லேப்டாப்பில் டைப் செய்தால் 'q' என்ற எழுத்தை அழுத்தினால் ஃ வரும் . மொபைலில் டைப் செய்தால் , 'f' என்பதை அழுத்தினால் ஃப் வரும் . உதாரணத்திற்கு , ஃபன்(fun) , ஃபோன், ஃபார்மசி , இஃப்தார் ,ஃபேன்சி, ஃபிகர் , ஃபிங்கர் , லிஃப்ட், ஃபிட், கம்ஃபர்ட் , ஃபடாஃபட்,வாட்டர் ஃபால்ஸ், ஃபயர், ஃபார்ம் .. போன்று வரவேண்டும் . அதே போன்று share - ஷேர், இப்படி வரும் . chair - சேர். Mrs , Mr, மற்றும் எந்த ஒரு short form வார்த்தைகளாக இருந்தாலும் பக்கத்தில் ஒரு புள்ளி வைக்க வேண்டியது அவசியம் . (B.E. , B.Sc. Mrs. , Mr. M.D. - பீ .ஈ. , பீ. எஸ்சி. , பீ.ஏ. (P .A .), எம் .டி. ) இதையே மிஸ்டர் , மிஸ்ட்ரெஸ் என்று எழுதினால் புள்ளி வைக்கத் தேவையில்லை .
ஆரம்ப கால எழுத்தாளர்கள், ஒரு கதையை நீங்கள் எழுதும்போது ஆரம்பத்தில் எழுத்துப் பிழைகளை மனதில் கொள்ளாமல் , (ஃப்ளோ ) கதை போக்கிற்கு இடையூறு வந்துவிடாமல் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் எழுதி விடுங்கள் .
பின்னர் ஒரு அத்தியாயம் முடிந்ததும் , அதில் நீங்கள் சரிபார்க்க விரும்புவனவற்றை, மாற்றம் செய்யவேண்டிய உரையாடல்கள் முதலியவற்றை செய்து விடுங்கள் .
வேறு மாற்றங்கள் செய்யத் தேவையில்லை என நீங்கள் முடிவுக்கு வந்த பிறகு , இப்போது மேற்கோள் குறிகள் , நிறுத்தற் குறிகள் (quotes – single, double; punctuations) ஆகியவற்றை ஆங்காங்கே சேர்க்க வேண்டும் .
கதை மாந்தர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுபனவற்றை double quote (“..”) ற்குள் சொல்ல வேண்டும் . இதில் உள்ள உரையாடல்களை மட்டும் பேச்சு வழக்கில் சொல்ல வேண்டும் . இதற்கு வெளியே உள்ளவற்றை செந்தமிழில் தான் சொல்ல வேண்டும் .
கதை மாந்தர் தங்களின் மனதுக்குள் எண்ணிக் கொள்பனவற்றை single quote (‘..’) ல் சொல்ல வேண்டும் . இதுவும் பேச்சு வழக்கில் இருத்தல் வேண்டும் .
பேச்சு வழக்கு எனும்போது , அது பொதுவாக நாம் பேசும் தமிழாகவே இருத்தல் நலம் . ஆனால் அதிலும் முடிந்தவரை தமிழ் மொழியைக் கொலை செய்யாமல் இருத்தல் நலம் . உதாரணமாக , “ அத்தை என்று விளிக்கும் போது அதை அப்படியே சொல்லவும் . இதை ‘அத்த’ எனாமல் இருக்கலாம் . அதே போல ‘ஏன் செய்ய மாட்டேங்குறே’ என்பதை ‘ஏன் செய்ய மாட்டுறே / மாட்றே’ இது போலெல்லாம் சொல்லுதல் தான் தமிழ் கொலை . ‘படிச்சு முடிச்சுட்டியா ‘ என்பதை ‘பட்ச்சு முட்ச்சு ‘ என்பது போலெல்லாம் நாம் பேசினாலும் அது போலவே எழுதக் கூடாது .
அதே சமயம் , வட்டார வழக்கில் , மற்றும் குறிப்பிட்ட ஜாதியினரைப் பற்றிய கதை வசனங்கள் போன்றவை கதையில் இடம் பெற்றால் , கட்டாயம் அந்தப் பேச்சு வழக்கிலேயே தான் டயலாகுகள் இருத்தல் வேண்டும் . இவற்றிலும் , தற்சமயத்தில் இவர்கள் எவ்வாறு பேசுகின்றனர் என்றறிந்து எழுதுதல் நலம் . உதாரணத்திற்கு , பிராமண பாஷையில் , “ தோப்பனார் , தமையனார் “ போன்ற வார்த்தைகள் தற்காலத்தில் உபயோகத்தில் இல்லை . ஆனால் இந்த பாஷையில் கதையெழுதும், இந்தச் சமூகத்தைச் சாராத பலரும் , இப்போதும் இந்த வார்த்தைகளையே உபகோகப்படுத்துவதை நான் கண்டிருக்கிறேன் .
ஏன், எதற்கு , எப்படி ,யார் என்று வரும் வாக்கியங்களில் கண்டிப்பாக கேள்விக்குறி(?) இருக்க வேண்டும் .
ஆச்சரியம் , பயம் இவைகளை குறிக்கும்போது ஆச்சரியக்குறி (!) போட வேண்டும் .
டயலாகுக்குள் யாருடைய பெயராவது குறிப்பிடப் படும்போது, அதற்குப் பக்கத்தில் ஒரு கமா போட வேண்டும் . “நிஷா , நீ இங்கே வரியா ?” இது போல .
பேச்சின் நடுவில் ஒரு pause விட வேண்டும் போது .. என்று இரண்டு புள்ளிகள் வைக்கலாம் .
தாங்க முடியாத அதிர்ச்சியான செய்தியைக் கேட்கும் போது இரண்டு கேள்விக்குறிகள் வரலாம் (??) . அதே போல அதிசயமான விஷயத்தை குறிக்கும் போது இரண்டு ஆச்சரியக் குறிகள் வரலாம் (!!). தொடர் வாக்கியத்தின் நடுவில் ?, ! போன்றவை வரக்கூடாது . வாக்கியத்தின் முடிவில் தான் வரவேண்டும் . அதே “அடடா !, ஐயோ !, அப்பப்பா !, டமால் !” இது போன்ற வார்த்தைகளுக்குப் பின்னர் ! போட்டுவிட்டு, வாக்கியத்தை தொடரலாம் . ‘வருவாளா? மாட்டாளா?’ என்று நினைத்தான் ...இப்படி வேண்டுமானால் single quote க்குள் போட்டுவிடலாம் .
*******
?, !, போன்ற எந்தக் குறிகளை குறிக்கும் முன்னரும் , பலரும் ..?, ..! இது போலவெல்லாம் போடுவதை கவனிக்கிறேன் . ஆனால் இவை தேவையில்லை . இரண்டு புள்ளிகள் அனாவசியம் . வெறுமே ?, ! இது போல போட்டாலே போதும் .
சிலர் கதையில் எக்கச்சக்கமாக புள்ளிகளை வைப்பதையும் கவனிக்க முடிகிறது . இப்படி உள்ள கதைகளைப் படிக்கும்போது எரிச்சல் உண்டாகும் . தேவையான இடங்களில் மட்டுமே நிறுத்தற் குறியீடுகளை இட வேண்டும் .
ஒரு சம்பவம் அல்லது ஒரு நிகழ்ச்சி போன்றவற்றை தொடர்ந்து ஒரு பாராவில் சொல்லும்போது , ஒவ்வொரு வாக்கியம் முற்றுப் பெறும்போதும் ; என்ற குறியீட்டைக் குறிப்பிடலாம் .
ஒரு வாக்கியம் பெரியதாக இருக்கும்போது , தெளிவாகப் புரிவதற்காக ஆங்காங்கே கமா (,) இட வேண்டும் . தொடர்ச்சியான வாக்கியத்தைப் புரிந்து கொள்வது சிரமமாக இருக்கும் .
உங்களுக்கு சந்திகளை (க், ச், த், ப் ) சரியான இடத்தில் உபயோகிக்கத் தெரியவில்லை என்றால், அவற்றை உபயோகிக்காமல் இருப்பதே நலம் . தவறான இடங்களில் போட்டுவிட்டால் அபத்தமாகிவிடும் .
ஒவ்வொரு டயலாகுகளையும் யார் அதைப் பேசுகிறார்கள் என்பது தெளிவாகப் புரியும்படி சொல்ல வேண்டும் . இரண்டு நபர்கள் மட்டும் (ஆண் , பெண் ) பேசிக் கொண்டிருந்தால் , அவள் , அவன் என்றும் குறிப்பிடலாம் . மூன்றாவது நபரும் இருந்தால் , ஒவ்வொருவரையும் பெயரைச் சொல்லி டயலாகைச் சொன்னாலே புரியும் .
முடிந்தவரை ஆங்கிலச் சொற்களை அப்படியே தமிழில் சொல்வது தற்காலத்திற்கு உகந்தது . வேண்டுமானால் சிலவற்றை பிராக்கெட்டில் ஆங்கிலத்தில் சொல்லிவிடலாம் . அப்படியில்லாமல் அந்த ஆங்கில வார்த்தைகளை அப்படியே ஆங்கிலத்திலேயே எழுதிவிட்டால் , பின்னர் , அது தமிழ் கதையா அல்லது ஆங்கிலக் கதையா என்ற கடுப்பு தான் மிஞ்சும் .
ஐ , ஆ போன்ற எழுத்துக்கள் தனியாக வராது . அதிர்ச்சி என்பதைக் குறிக்க மட்டுமே “ஆ “ வரும் . மற்றபடி இப்போதெல்லாம் நிறைய பேர் எழுதுவது போல ‘அப்படி ஆ , அந்த தேதி ஐ , டீச்சர் ஐ , வித்தை ஐ ‘ இப்படியெல்லாம் எழுதுவது தவறு . இவற்றை ‘ அப்படியா , தேதியை , டீச்சரை , வித்தையை ‘ என்று எழுத வேண்டும் . அதே போல ‘சுரேஷ் ஐ, உஷா ஐ ‘ இது போல பெயர்களுக்குப் பின்னாலும் எழுதக் கூடாது . ‘ சுரேஷை , உஷாவை ‘ என்று குறிப்பிட வேண்டும் . எந்த எழுத்தில் முடிகிறதோ அதை அப்படியே நீட்ட வேண்டும் . அதே போல ‘6ம் தேதி’ என்றே எழுதவேண்டும் . ‘6 ஆம் தேதி’ தவறு . ‘சுரேஷ் ஆல்’ என்பது தவறு . ‘சுரேஷால் ‘ என்பதே சரி .
அடுத்து ‘ம்’ என்று ஒரு வார்த்தை முடியும் போது, அடுத்து ‘மை, முடன்’ என்று வராது . உதாரணத்திற்கு , ‘ மேடம் , மரம் , உரம் , வலம், வளம், சுரம் , காயம் , பலம் , பாலம் ...இன்னும் பல ‘ இவைகள் ‘ மேடமை , வளமை , வலமை...’ என்று வராமல் ‘ மேடத்தை , உரத்தை , மரத்தை , வளத்தை , வலத்தை, காயத்தை , பலத்தை , பாலத்தை ....’ இது போலத்தான் வரவேண்டும் . அதே போல ‘ மேடமுடன் , வளமுடன் , மரமுடன் , பலமுடன் ...’ இது போல வருவது தவறு . ‘ மேடத்துடன் , வளத்துடன் , மரத்துடன் , பலத்துடன் ....’ இது போலத்தான் எழுத வேண்டும் .
முடிந்தவரை ஒரே வார்த்தை மீண்டும் மீண்டும் வருவதை தவிர்க்கவும் . தமிழில் ஒரே அர்த்தம் கொண்ட பல வார்த்தைகள் உள்ளன . அனைத்தையும் உபயோகிக்கலாம் . ‘ என்றான் ‘ என்பதை ‘ சொன்னான் , உரைத்தான் , பகர்ந்தான் , கூறினான் ‘ இது பொலவெல்லாம் மாற்றி மாற்றி எழுதினால் சுவாரசியமாக இருக்கும் . நீங்கள் தொடர்ந்து ஒரே வார்த்தையை உபயோகித்தால் , அந்த வாக்கியத்தில் நீங்கள் எந்த வார்த்தையை சொல்லப் போகிறீர்கள் என்று படிப்பவர்களுக்கு முன்கூட்டியே தெரிந்து ஒரு சலிப்பு ஏற்படலாம் .
சடங்கு , சம்பிரதாயங்களை ஓரளவாவது தெரிந்து கொண்டு கதையில் அவற்றை சொல்வது உத்தமம் .
*****
முத்தாய்ப்பாக , ஒரு அத்தியாயம் முடிந்தவுடன் அதை சரி செய்துவிட்டு , ஒரு முறை படித்துப் பார்க்கவும் . இதில் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால் , நீங்கள் எழுதியுள்ளதை அப்படியே வாய்விட்டுப் படிக்க வேண்டும் . தனியறையில் வேண்டுமானாலும் இதை படிக்கலாம் . அப்படிப் படிக்கும்போது தான் , உங்கள் நாக்கு எவ்வாறு புரளுகிறது என்று கவனித்து ..அதாவது எங்கே அழுத்தமாக உச்சரிக்கிறது , எங்கே மேலோட்டமாக உச்சரிக்கிறது என்றெல்லாம் கவனித்து எழுத்துப் பிழைகளை சரி செய்யலாம் . உதாரணமாக , ‘ அவள் சொன்னாள்...இது சரி ; இதையே அவல் சொன்னால்.. என்று சொல்லிவிட்டால் அர்த்தமே மாறிவிடும். ‘தோள்’ என்பதை பலரும் ‘தோல்’ என்றே எழுத்துகின்றனர் . இரண்டும் வெவ்வேறு அர்த்தத்தைக் கொடுக்கும் . இதைத் தவிர்க்கவே நாம் வாய்விட்டுப் படித்தால் , நமது நாக்கு எப்படிப் புரளுகிறது என்று கவனித்துப் பின்னர் அதை சரி செய்ய முடியும் .
இங்கே இன்னொன்றையும் கவனிக்கிறேன் . நிறைய பேர் ‘ஒன்று’ என்பது பேச்சு வழக்கில் வரும்போது அந்த வார்த்தையை ஒட்டியே வரவேண்டுமென்றும் அதனால் அது ‘ஒன்னு’ என்று வரவேண்டுமென்றும் குறிப்பிடுகின்றனர் . அதே போல ‘மூனு’ ‘ஒன்னை’ ‘மூனை ‘ என்றெல்லாம் சொல்கின்றனர் . ஆனால் எனக்குத் தெரிந்தவரை , நான் கிட்டதட்ட 50 வருடங்களாக தமிழ் ஜோக்ஸ் ,(இதில்தான் பேச்சு வழக்கு கண்டிப்பாக இருக்கும் ) , கதைகள் , துணுக்குகள் போன்றவைகளையெல்லாம் பல புத்தகங்களிலும் படித்து வருகிறேன் .அந்தக் கால வாரப் புத்தகங்களில் எழுத்துப் பிழைகள் இருக்கவே இருக்காது . அப்படி வளர்த்துக் கொண்டது தான் இந்தத் தமிழறிவு. அதிலெல்லாம் ‘ஒண்ணு, மூணு, ஒண்ணை, மூணை’ (இவற்றை உச்சரித்தும் பார்க்கவும் ..நாக்கு அழுத்தமாகவே புரளுகிறது ) என்றுதான் அப்போதைய எழுத்தாளர்கள் எழுதினார்கள் . அதனால் அதுதான் சரி என்பதே எனது அபிப்ராயம் .
இன்னொரு எளிதான குறிப்பு : ஒரு சிச்சுவேஷன் முடிந்து மற்றொரு சிச்சுவேஷனை எழுதும்போது , அடுத்து ஆரம்பிக்கும் பாராவின் முதல் எழுத்தை மட்டும் bold, பெரிய font size ஆக்கி விட்டால் , படிப்பவர்கள் மனது தானாக அடுத்த சிச்சுவேஷனுக்கு உங்களுடன் பயணப்படும் . இல்லாவிட்டால் குழம்பிவிடுவதற்கு வாய்ப்புகள் அதிகம் .
ஏதோ எனக்குத் தெரிந்தவற்றை, ஓரளவுக்கு மட்டுமே இங்கே தெரிவித்திருக்கிறேன் . விருப்பமுள்ளவர்கள் எடுத்துக் கொள்ளலாம் . மாற்றுக் கருத்துடையவர்கள் கடந்து சென்று விடுங்கள் .
*****
'fa' என்ற உச்சரிப்புடன் வரும் எழுத்துக்களை எழுதும் போது, 'ஃப் ' என்று போட்டு எழுத வேண்டும் . லேப்டாப்பில் டைப் செய்தால் 'q' என்ற எழுத்தை அழுத்தினால் ஃ வரும் . மொபைலில் டைப் செய்தால் , 'f' என்பதை அழுத்தினால் ஃப் வரும் . உதாரணத்திற்கு , ஃபன்(fun) , ஃபோன், ஃபார்மசி , இஃப்தார் ,ஃபேன்சி, ஃபிகர் , ஃபிங்கர் , லிஃப்ட், ஃபிட், கம்ஃபர்ட் , ஃபடாஃபட்,வாட்டர் ஃபால்ஸ், ஃபயர், ஃபார்ம் .. போன்று வரவேண்டும் . அதே போன்று share - ஷேர், இப்படி வரும் . chair - சேர். Mrs , Mr, மற்றும் எந்த ஒரு short form வார்த்தைகளாக இருந்தாலும் பக்கத்தில் ஒரு புள்ளி வைக்க வேண்டியது அவசியம் . (B.E. , B.Sc. Mrs. , Mr. M.D. - பீ .ஈ. , பீ. எஸ்சி. , பீ.ஏ. (P .A .), எம் .டி. ) இதையே மிஸ்டர் , மிஸ்ட்ரெஸ் என்று எழுதினால் புள்ளி வைக்கத் தேவையில்லை .
