அத்தியாயம் 13 (a)
வழக்கு ஒன்றின் தகவல்கள் அறிந்திட, குற்றப்பத்திரிகை பெறுவதற்காக சென்று கொண்டிருந்த விதுஷிகா, தனக்கு எதிர்ப்பட்ட தேஜாஸ் குட்டியின் பேச்சால் உண்டான கடுகடுப்புடன் வேலையை முடித்துக்கொண்டு தன்னுடைய சேம்பரில் வந்தமர்ந்தாள்.
நேசன் கணினியில் வழக்குகளை பதிவு செய்து கொண்டிருந்தான்.
கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தவளின் தோற்றம் கவனித்தவன்,
"அங்க கிடந்த பாடியோட போட்டோஸ் பார்த்தேன். கொஞ்சம் கொடூரமாதான் இருக்கு. அதுக்கா இப்படி கடுப்பா இருக்கீங்க?" எனக் கேட்டான்.
"ம்ப்ச்..." என்று சலித்தவளாக கண்களை திறந்த விதுஷிகா, "என்டே தேஷ்யத்தின்டே (கடுப்பு) காரணம் ஆ எஸ்.ஐ. ஆணு. ஆயாளே எங்ஙனே ஒழிவாக்கணமென்னு (அவாய்ட்) போலும் அறியில்லேடா" என்றாள்.
அவள் டா என்றதுமே நேசனும் பணியை ஒதுக்கியவனாக, அவளது நண்பனாக பேசத் துவங்கியிருந்தான்.
"உன்னால முடிஞ்சளவுக்கு நீ சொல்லியாச்சு. புரிஞ்சிக்காம உன் பின்னாலே சுத்துறதுக்கெல்லாம் நீ பொறுப்பாக முடியாது. அவனோட டாபிக்கையே இக்னோர் பண்ணு" என்றான்.
"வர வர ரொம்ப போர்ஸ் பண்றான்."
"மாம்ஸ் மேல உனக்கு நிறைய லவ். ரொம்பவே லேட்டானாலும் நீ எதிர்பார்த்த மாதிரி வந்துட்டார். அப்புறமும் என்ன? தேஜாஸ் அவன் லவ்வை ஏத்துக்க சொல்லி கேட்க காரணமா சொல்றது, உன்னோட மாம்ஸ் இல்லங்கிறதுதான. ஒருமுறை அவரை கூட்டிட்டுப்போய் அவன்கிட்ட என்டெ பர்த்தாவ் அப்படின்னு இன்ட்ரோ கொடு. பய அமைதியாகிடுவான்" என்ற நேசன், "தேஜாஸ் மோசமான ஆளில்லை. உன்கிட்ட லவ் சொன்னதுக்கு பிறகு இத்தனை வருஷமா தன்மையாதான இருந்தான். இப்போ அவனுக்கு வீட்ல மேரேஜ் நெருக்கடி. உன்னை விட்டுடக்கூடாதுன்னு தொல்லை பண்றான்" என்று.
"மனஸ்ஸிலாகுன்னு."
"அப்புறம் என்ன? சில்" என்றவன் மீண்டும் கணினியில் கண் பதித்திட,
"நான் அவங்க இங்க வந்துட்டாங்கன்னு உன்கிட்ட சொல்லவே இல்லையே! உனக்கு எப்படித் தெரியும்?" என புருவத்தூக்கலோடு கேட்டிருந்தாள் விதுஷிகா.
நேசன் என்ன பதில் வழங்குவதென்று தடுமாற,
"நீ அவரோட டச்ல தான் இருக்க... ரைட்?" என்றாள்.
"நிஜமா இல்ல விது!" நேசன் கழுத்தை இரு விரலால் பிடித்துக்கொண்டு வேகமாகக் கூறினான்.
"நடிக்காதடா... இத்தனை வருஷமா என்னை ஏமாத்திட்டு இருந்திருக்க நீ" என்று கோபமாகப் பார்த்தாள்.
"நைட்டு லோக்கல் நியூசில் பார்த்தேன்னும் உருட்டாத" என தனது விழிகளை உருட்டினாள்.
"ஹலோ சீனியர்" என்று அழுத்தமாக அவளைப் பார்த்தவன், "நீங்க வீட்டை விட்டு கிளம்பின ரெண்டு நாள்ல... உன் சீனியர் இங்க இருக்காள். துணையா இருன்னு கால் பண்ணார். என்னைப்பற்றி பேச்சே கூடாது. உன்னையும் அவாய்ட் பண்ணிடுவாள். அவளைப்பற்றி எனக்கு நீ எந்த தகவலும் கொடுக்க வேணாம். பார்த்துக்கோ அப்படின்னு வச்சிட்டார். அதுக்கு அப்புறம் இத்தனை வருஷத்தில் ஒரு கால் கிடையாது. சென்னை போகும்போது வீட்டுக்குப் போனாலும் அத்தையை மட்டும்தான் பார்க்க முடியும். அப்படியே அவரைப் பார்த்தாலும் என்னை யாரோங்கிற மாதிரி போயிடுவார் தெரியுமா? ஒரு வாரத்துக்கு முன்னதான் கால் பண்ணார். நான் வர்றேன், இப்போ உன்னோட மனநிலை எப்படி இருக்குன்னு கேட்டார். அவ்ளோதான். உன்னோட இருந்தும் நான் அவருக்கு துணையா இருந்திருக்கேன்னு நீ நினைச்சிடக் கூடாதுன்னு, என்கிட்டயும் பேசாமதான் இருந்தார்" என படபடவென சொல்லியிருந்தான்.
விதுஷிகா எதுவும் பேசாது பார்த்திருக்க...
"நீ எதிர்பார்க்கிறதையும் விட உன்னை மாம்ஸ் நிறைய லவ் பண்றார். என்ன எக்ஸ்போஸ் பண்ணத் தெரியல அவருக்கு. உன்னை மாதிரி லவ்ல பிஎச்டி இல்லை அவரு. உன்னை போக விட்டதுக்கூட, உன் மேல இருக்க லவ்வாலதான். இதை எப்போ நீ புரிஞ்சிக்கப்போறியோ" என்றவன், "எனக்கொரு கேஸ் ஹியரிங் இருக்கு" என வெளியேறியிருந்தான்.
மீண்டும் கண்களை மூடி இருக்கையில் பின் சாய்ந்தவளின் நினைவுகள் தன்னவனுடனான வாழ்வு தொடங்கிய நாட்களுக்குப் பயணித்தது.
பதிவாளர் அலுவலகம்.
விருபாட்சன் அவளுடைய காதலுக்கு சரியென்றானோ இல்லையோ? அவளுடனான திருமணத்திற்கு மனமுவந்து சம்மதம் வழங்கியிருந்தான். அதுவே அவள் மீதான அவனின் பிடித்தம் என்பதை அவன் உணர்ந்திட, அவளுக்கும் அக்கணம் அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.
அன்று இரவு எட்டு மணிக்கு மேல் விருபாட்சனிடமிருந்து அவளுக்கு அழைப்பு. நம்ப முடியாதுதான் ஏற்றிருந்தாள்.
திருமணத்திற்கு சரி என்றவனை பத்து நாட்களாகியும் அவளால் பார்க்க முடியவில்லை. ஒரு வழக்கின் கலந்தாய்விற்காக கன்னியாகுமரி சென்றிருந்தான். எதிர்பாராத விதமாக அந்த வழக்கை அவனே உடனிருந்து முடித்து வைத்தால் நன்றாக இருக்குமென்று ஆணையர் கேட்டிட அவனால் மறுக்க முடியாது போனது. இரண்டு நாள் பயணம் பத்து நாளாகியிருந்தது.
"போன் பண்ணா திட்டுவாரோன்னு பயமா இருக்கு அத்தை" என்று அவனை காண முடியாதது, அவனுடன் பேச முடியாததற்கெல்லாம் கோமதியிடம் புலம்பித் தள்ளியிருந்தாள்.
"உனக்கு அவன்கிட்ட பயம் சொன்னா நான் நம்பனுமா?" எனக் கேட்ட கோமதி, "பழகிக்கோ" என்றிருந்தார்.
விருபாட்சன் திருமணமத்திற்கு சம்மதமென்றதுமே அவனிடம் சிறு சிறு விஷயங்களில் அவளிடத்தில் எதிர்பார்ப்புகள் முளைக்கத் துவங்கியிருந்ததோ? இருக்காது என்ற எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாம் சூழ ஆரம்பித்ததை, எப்போது திருமணம் செய்து கொள்வானென்ற நாள் குறித்து அவள் கொண்டிருந்த ஏக்கம் அவளை உணர விடவில்லையோ? அவளுமே தன்னையறியாது அவனிடம் சிலவற்றை எதிர்பார்க்கத் துவங்கியிருந்தாள். இருக்காதென்ற சில நாட்களிலே!
"உங்க மகன் மனசுக்குள்ள நான் நினைவிருப்பேனா அத்தை?"
"அம்மா என்னையே நினைக்கிறானான்னு தெரியாது." கோமதி சாதாரணமாக சொல்லியிருந்தார். அவருக்கு மகனிடத்தில் பழகியதெல்லாம், அவளுக்கு இனிதான் பழக வேண்டும். முழுவதும் பழகுவதற்குள் அவளின் மனம் பிளவுராதிருந்தாலே பிரிவென்பது இல்லாதிருக்கும்.
"யோவ் சக்கரக்குட்டா... உன்னை லவ் பண்ண வைக்கிறேன்" என்று விடுதியில் தனதறை படுக்கையில் படுத்திருந்தவள், அலைபேசியில் அவனது புகைப்படம் பார்த்து காதல் செய்து கொண்டிருந்தாள்.
"ஒரு இடம் போனா... இப்போ இங்க இருக்கேன்... இந்த நேரம் அங்க வருவேன்... அப்படின்னு நல்ல பிள்ளையா சொல்லத் தெரியாதா? என்கிட்ட வேணாம்... அத்தைக்கிட்ட கூட சொல்ற பழக்கம் இல்லை போல" என்றவள், அவனின் கன்னத்தில் கிள்ள, அவனிடமிருந்து அழைப்பு வருவதற்கான அடையாளமாக சக்கரக்குட்டா என்று அவனது எண்ணை பதிந்து வைத்திருந்த பெயர் திரையில் குதித்தது.
"எந்தா அதிசயம்?" என்று விழிகள் விரித்தவள், ஒருமுறை தன்னை கிள்ளிப் பார்த்து வலிக்கவே நிஜம் தானென்று அழைப்பை ஏற்றிருந்தாள்.
"ரிஜிஸ்டர் ஆபிசில் சப்மிட் பண்ண உன்னோட ஐடிஸ் வேணும்? எடுத்துட்டு வா!"
ஒரு ஹலோ, ஹாய் எதுவுமில்லை. நேரடியாக விஷயத்திற்கு வந்திருந்தான்.
விதுஷிகா புரியாது மௌனித்தாள்.
"சொன்னது கேட்டுச்சா?"
"ஆங் ஏட்டா... பக்ஷே ஈ நேரத்துல... எப்படி ஞான் வருன்னது?"
"உன் பிஜி வெளியதான் நிக்கிறேன்."
அவன் சொன்னதும் நொடியும் தாமதிக்காது, பத்து நாட்களாக அவனை பார்த்திராத ஏக்கத்தினை தீர்க்கும் மார்க்கமாக மின்னலே அறையைவிட்டு ஓடி வந்திருந்தாள்.
மூன்றாவது மாடியில் அவளது அறை. இமைக்கும் நேரத்தில் அவன் முன் மூச்சிரைக்க கால் முட்டியில் கைகளை வைத்தவளாக குனிந்து நின்றிருந்தாள்.
தன்னுடைய இருசக்கர வாகனத்தில் இரண்டு பக்கமும் காலிட்டு அமர்ந்தவாக்கிலே நின்றிருந்தான் விருபாட்சன்.
"ஓடி வந்தியா?" மார்புக்கு குறுக்கே கைகளைக் கட்டியிருந்தவன், பக்கவாட்டில் தலையை திருப்பி, விழிகள் மட்டும் தாழ்த்தியவனாகக் கேட்டிருந்தான்.
அவளோ இருந்த நிலையில் மாற்றமில்லாது, கால் முட்டிகளில் வைத்திருந்த கைகளில் ஒன்றை தனது நெஞ்சிலும், மற்றொன்றை தன்னைப்போல் அவனது தொடையிலும் வைத்து மூச்சிரைத்தவள்...
"பார்த்து பத்து நாளாச்சு. உங்ககிட்ட லவ் சொல்றதுக்கு முன்ன கூட இவ்ளோ நாள் பார்க்காம இருந்ததில்லை. இப்போ நீங்க வரலன்னா, நாளைக்கு நானே கன்னியாகுமரி வந்திருப்பேன்" என்று மூச்சை இழுத்து இழுத்து வெளியேற்றியவளாக, வார்த்தைக்கு வார்த்தை இடைவெளிவிட்டு, காற்றாய் கூறிட, அவனது ஒற்றை புருவம் நெற்றி தவழும் முன்னுச்சியைத் தொட்டது.
அவனது இதயம் மெதுவாய் அவளின் காதலில் தத்தளிக்கத் துவங்கியது.
அவள் வெளிப்படையாக சொல்லிவிட்டாள். அவனுக்கு ஏனோ சொல்ல முடியவில்லை.
முன்னென்றால் இந்த பத்து நாட்களில் விருபாட்சனின் சிந்தை முழுக்க வழக்கும், குற்றவாளிகளும் மட்டுமே நிறைந்திருந்திருப்பர். ஆனால் தற்போது, "நான் கொடுக்கிற லவ்வை நீங்க வாங்கிகிட்டா மட்டும் போதும்" என்றவளின் காதல் ததும்பும் முகம் அவ்வபோது மனதிற்குள் அலைப்புற வைத்தது.
"இம்சை" என்று அவளை செல்லமாக அவன் திட்டுமளவிற்கு, அவனுள் நிறைந்து அவனை ஆட்டம் காண வைத்திருந்தாள். அதனின் தாக்கமே இக்கணம் அவன் அவள் முன் நிற்க காரணம்.
குனிந்திருந்தவள் விழிகளை மட்டும் உயர்த்தி அவனது கேள்விக்கு பதில் வழங்கிட, அவளின் கண்களுக்குள் ஊடுருவி தொலைந்தவன் தன்னை நிதானித்து பார்வையை இறக்கிட, சட்டென்று விழிகளை மாற்றை முகத்தை சாலையில் நேர்கொண்டு வைத்திருந்தான்.
"என்னாச்சு?"
"முதல்ல நேரா நில்லு" என்றவன், அவள் பக்கம் திரும்பவில்லை.
அவள்தான் அவனின் முகத்தை முழுமையாக காண அவன் முன் வந்து நின்றாள். இருவருக்குமிடையில் வண்டியின் முன்பகுதி தடையாய்.
"என்னடி டி சர்ட் இது?" அவளணிந்திருந்த ஓவர் சைஸ் டி சர்ட், அவள் ஓடிவந்து குனிந்து நின்றதில் கழுத்துக்கு கீழ் நன்கு சரிந்திருக்க, அவளின் முகம் தாண்டி பயணிக்க தன்னை ஆட்டி வைக்கத் துடிக்கும் கருவிழிகளை கட்டுப்படுத்த பெரும் பிரயத்தனப்பட்டவன், அடக்குதலின் சீற்றத்தை அவளிடம் காண்பித்திருந்தான்.
"உங்களோடது... அதான் பெருசா இருக்கு" என்றவள் பின்னிழுத்து சரி செய்தாள்.
அப்போதுதான் அவனுக்குமே அது தன்னுடையதென்று கருத்தில் பதிந்தது.
"ஹேய்..." என்றவன், "கோமதி..." என பற்களைக் கடித்தான்.
"அத்தைக்கு தெரியாம சுட்டுட்டு வந்தேன்." அவள் பாவமாக முகம் வைத்து சொல்ல, குவிந்து நின்ற அவளின் இதழ்களை பிடித்து கொஞ்ச வேண்டுமெனத் தோன்றிய வேகத்தில் கையை அவள் முகம் நோக்கி நீட்டியவன், அவள் உணரும் முன்பு சுதாரித்து இறக்கியிருந்தான்.
தன்னை பித்துப்பிடிக்க வைப்பவளின் மேல் கோபக்காதல் ஊற்றெடுக்க, "கழுட்டுடி" என்று அதட்டியவன், 'என்னையே கட்டிக்கிட்ட மாதிரி ஃபீலாவுது' என அவளுக்கு கேட்காது முணுமுணுத்திருந்தான்.
"வாய்க்குள்ள என்னவோ சொல்றீங்க" என்றவள், வண்டியின் தலைப்பகுதியில் கை வைத்தவளாக அவனை நெருங்கியிருந்தாள்.
இரவு நேர குளிர் காற்றோடு உயிர் நிறையும் அவளின் வாசம் உள்ளுக்குள் சிலிர்க்க வைத்திட, அக்கணம் அவனுக்கு காதலாய் பிதற்றிடத் தெரியவில்லை. பார்வையாலும் காட்டிடும் வித்தை அறிந்திருக்கவில்லை. மாறாக, தனது நிலையில் தானே அவளும் இருப்பாள் தன்னருகே எனும் எண்ணத்தில் கூச்செறிந்தான். அகத்தில் மகிழ்வு கொண்டான்.
காதலிக்கப்படுகிறோம் எனும் உணர்வில் சுகமாய் மிதந்தான்.
"நேரா என்னைப்பார்க்க வந்தீங்களா?"
விருபாட்சன் காக்கி உடையிலே வந்திருக்கக் கேட்டிருந்தாள்.
"உன்னை பார்க்க வரல. உன்கிட்ட வாங்கிட்டுப் போகலாம் வந்தேன்."
"எது? இந்த டி சர்ட்டையா?" என்றவள், "விட்டா நீங்களே கழட்டிப்பீங்க போல" என்றதோடு, "உங்களை நல்ல போலீஸ்ன்னுதான் லவ் பண்ணேன்" என்றாள்.
"அடியே" என்று அவளின் நெற்றியில் ஒற்றை விரல் வைத்து தள்ளியவன், "உன்னோட ஐடி ப்ரூஃப் பேப்பர்ஸ் கேட்டனே" என்றான்.
"அச்சோ, சோரி" என்று தற்போது தானே நெற்றியில் தட்டிக்கொண்டவள், "உங்களை பார்க்கணும் ஓடிவந்ததில் நீங்க கால்ல என்ன சொன்னீங்கன்னே நினைவில்லை. எடுத்திட்டு வர்றேன்" என்று உள்ளே செல்லத் திரும்பிட...
"மெதுவா நடந்து போயிட்டே வா! வெயிட் பண்றேன்" என்றான் விருபாட்சன்.
தொடர்ச்சி கீழே
வழக்கு ஒன்றின் தகவல்கள் அறிந்திட, குற்றப்பத்திரிகை பெறுவதற்காக சென்று கொண்டிருந்த விதுஷிகா, தனக்கு எதிர்ப்பட்ட தேஜாஸ் குட்டியின் பேச்சால் உண்டான கடுகடுப்புடன் வேலையை முடித்துக்கொண்டு தன்னுடைய சேம்பரில் வந்தமர்ந்தாள்.
நேசன் கணினியில் வழக்குகளை பதிவு செய்து கொண்டிருந்தான்.
கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தவளின் தோற்றம் கவனித்தவன்,
"அங்க கிடந்த பாடியோட போட்டோஸ் பார்த்தேன். கொஞ்சம் கொடூரமாதான் இருக்கு. அதுக்கா இப்படி கடுப்பா இருக்கீங்க?" எனக் கேட்டான்.
"ம்ப்ச்..." என்று சலித்தவளாக கண்களை திறந்த விதுஷிகா, "என்டே தேஷ்யத்தின்டே (கடுப்பு) காரணம் ஆ எஸ்.ஐ. ஆணு. ஆயாளே எங்ஙனே ஒழிவாக்கணமென்னு (அவாய்ட்) போலும் அறியில்லேடா" என்றாள்.
அவள் டா என்றதுமே நேசனும் பணியை ஒதுக்கியவனாக, அவளது நண்பனாக பேசத் துவங்கியிருந்தான்.
"உன்னால முடிஞ்சளவுக்கு நீ சொல்லியாச்சு. புரிஞ்சிக்காம உன் பின்னாலே சுத்துறதுக்கெல்லாம் நீ பொறுப்பாக முடியாது. அவனோட டாபிக்கையே இக்னோர் பண்ணு" என்றான்.
"வர வர ரொம்ப போர்ஸ் பண்றான்."
"மாம்ஸ் மேல உனக்கு நிறைய லவ். ரொம்பவே லேட்டானாலும் நீ எதிர்பார்த்த மாதிரி வந்துட்டார். அப்புறமும் என்ன? தேஜாஸ் அவன் லவ்வை ஏத்துக்க சொல்லி கேட்க காரணமா சொல்றது, உன்னோட மாம்ஸ் இல்லங்கிறதுதான. ஒருமுறை அவரை கூட்டிட்டுப்போய் அவன்கிட்ட என்டெ பர்த்தாவ் அப்படின்னு இன்ட்ரோ கொடு. பய அமைதியாகிடுவான்" என்ற நேசன், "தேஜாஸ் மோசமான ஆளில்லை. உன்கிட்ட லவ் சொன்னதுக்கு பிறகு இத்தனை வருஷமா தன்மையாதான இருந்தான். இப்போ அவனுக்கு வீட்ல மேரேஜ் நெருக்கடி. உன்னை விட்டுடக்கூடாதுன்னு தொல்லை பண்றான்" என்று.
"மனஸ்ஸிலாகுன்னு."
"அப்புறம் என்ன? சில்" என்றவன் மீண்டும் கணினியில் கண் பதித்திட,
"நான் அவங்க இங்க வந்துட்டாங்கன்னு உன்கிட்ட சொல்லவே இல்லையே! உனக்கு எப்படித் தெரியும்?" என புருவத்தூக்கலோடு கேட்டிருந்தாள் விதுஷிகா.
நேசன் என்ன பதில் வழங்குவதென்று தடுமாற,
"நீ அவரோட டச்ல தான் இருக்க... ரைட்?" என்றாள்.
"நிஜமா இல்ல விது!" நேசன் கழுத்தை இரு விரலால் பிடித்துக்கொண்டு வேகமாகக் கூறினான்.
"நடிக்காதடா... இத்தனை வருஷமா என்னை ஏமாத்திட்டு இருந்திருக்க நீ" என்று கோபமாகப் பார்த்தாள்.
"நைட்டு லோக்கல் நியூசில் பார்த்தேன்னும் உருட்டாத" என தனது விழிகளை உருட்டினாள்.
"ஹலோ சீனியர்" என்று அழுத்தமாக அவளைப் பார்த்தவன், "நீங்க வீட்டை விட்டு கிளம்பின ரெண்டு நாள்ல... உன் சீனியர் இங்க இருக்காள். துணையா இருன்னு கால் பண்ணார். என்னைப்பற்றி பேச்சே கூடாது. உன்னையும் அவாய்ட் பண்ணிடுவாள். அவளைப்பற்றி எனக்கு நீ எந்த தகவலும் கொடுக்க வேணாம். பார்த்துக்கோ அப்படின்னு வச்சிட்டார். அதுக்கு அப்புறம் இத்தனை வருஷத்தில் ஒரு கால் கிடையாது. சென்னை போகும்போது வீட்டுக்குப் போனாலும் அத்தையை மட்டும்தான் பார்க்க முடியும். அப்படியே அவரைப் பார்த்தாலும் என்னை யாரோங்கிற மாதிரி போயிடுவார் தெரியுமா? ஒரு வாரத்துக்கு முன்னதான் கால் பண்ணார். நான் வர்றேன், இப்போ உன்னோட மனநிலை எப்படி இருக்குன்னு கேட்டார். அவ்ளோதான். உன்னோட இருந்தும் நான் அவருக்கு துணையா இருந்திருக்கேன்னு நீ நினைச்சிடக் கூடாதுன்னு, என்கிட்டயும் பேசாமதான் இருந்தார்" என படபடவென சொல்லியிருந்தான்.
விதுஷிகா எதுவும் பேசாது பார்த்திருக்க...
"நீ எதிர்பார்க்கிறதையும் விட உன்னை மாம்ஸ் நிறைய லவ் பண்றார். என்ன எக்ஸ்போஸ் பண்ணத் தெரியல அவருக்கு. உன்னை மாதிரி லவ்ல பிஎச்டி இல்லை அவரு. உன்னை போக விட்டதுக்கூட, உன் மேல இருக்க லவ்வாலதான். இதை எப்போ நீ புரிஞ்சிக்கப்போறியோ" என்றவன், "எனக்கொரு கேஸ் ஹியரிங் இருக்கு" என வெளியேறியிருந்தான்.
மீண்டும் கண்களை மூடி இருக்கையில் பின் சாய்ந்தவளின் நினைவுகள் தன்னவனுடனான வாழ்வு தொடங்கிய நாட்களுக்குப் பயணித்தது.
பதிவாளர் அலுவலகம்.
விருபாட்சன் அவளுடைய காதலுக்கு சரியென்றானோ இல்லையோ? அவளுடனான திருமணத்திற்கு மனமுவந்து சம்மதம் வழங்கியிருந்தான். அதுவே அவள் மீதான அவனின் பிடித்தம் என்பதை அவன் உணர்ந்திட, அவளுக்கும் அக்கணம் அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.
அன்று இரவு எட்டு மணிக்கு மேல் விருபாட்சனிடமிருந்து அவளுக்கு அழைப்பு. நம்ப முடியாதுதான் ஏற்றிருந்தாள்.
திருமணத்திற்கு சரி என்றவனை பத்து நாட்களாகியும் அவளால் பார்க்க முடியவில்லை. ஒரு வழக்கின் கலந்தாய்விற்காக கன்னியாகுமரி சென்றிருந்தான். எதிர்பாராத விதமாக அந்த வழக்கை அவனே உடனிருந்து முடித்து வைத்தால் நன்றாக இருக்குமென்று ஆணையர் கேட்டிட அவனால் மறுக்க முடியாது போனது. இரண்டு நாள் பயணம் பத்து நாளாகியிருந்தது.
"போன் பண்ணா திட்டுவாரோன்னு பயமா இருக்கு அத்தை" என்று அவனை காண முடியாதது, அவனுடன் பேச முடியாததற்கெல்லாம் கோமதியிடம் புலம்பித் தள்ளியிருந்தாள்.
"உனக்கு அவன்கிட்ட பயம் சொன்னா நான் நம்பனுமா?" எனக் கேட்ட கோமதி, "பழகிக்கோ" என்றிருந்தார்.
விருபாட்சன் திருமணமத்திற்கு சம்மதமென்றதுமே அவனிடம் சிறு சிறு விஷயங்களில் அவளிடத்தில் எதிர்பார்ப்புகள் முளைக்கத் துவங்கியிருந்ததோ? இருக்காது என்ற எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாம் சூழ ஆரம்பித்ததை, எப்போது திருமணம் செய்து கொள்வானென்ற நாள் குறித்து அவள் கொண்டிருந்த ஏக்கம் அவளை உணர விடவில்லையோ? அவளுமே தன்னையறியாது அவனிடம் சிலவற்றை எதிர்பார்க்கத் துவங்கியிருந்தாள். இருக்காதென்ற சில நாட்களிலே!
"உங்க மகன் மனசுக்குள்ள நான் நினைவிருப்பேனா அத்தை?"
"அம்மா என்னையே நினைக்கிறானான்னு தெரியாது." கோமதி சாதாரணமாக சொல்லியிருந்தார். அவருக்கு மகனிடத்தில் பழகியதெல்லாம், அவளுக்கு இனிதான் பழக வேண்டும். முழுவதும் பழகுவதற்குள் அவளின் மனம் பிளவுராதிருந்தாலே பிரிவென்பது இல்லாதிருக்கும்.
"யோவ் சக்கரக்குட்டா... உன்னை லவ் பண்ண வைக்கிறேன்" என்று விடுதியில் தனதறை படுக்கையில் படுத்திருந்தவள், அலைபேசியில் அவனது புகைப்படம் பார்த்து காதல் செய்து கொண்டிருந்தாள்.
"ஒரு இடம் போனா... இப்போ இங்க இருக்கேன்... இந்த நேரம் அங்க வருவேன்... அப்படின்னு நல்ல பிள்ளையா சொல்லத் தெரியாதா? என்கிட்ட வேணாம்... அத்தைக்கிட்ட கூட சொல்ற பழக்கம் இல்லை போல" என்றவள், அவனின் கன்னத்தில் கிள்ள, அவனிடமிருந்து அழைப்பு வருவதற்கான அடையாளமாக சக்கரக்குட்டா என்று அவனது எண்ணை பதிந்து வைத்திருந்த பெயர் திரையில் குதித்தது.
"எந்தா அதிசயம்?" என்று விழிகள் விரித்தவள், ஒருமுறை தன்னை கிள்ளிப் பார்த்து வலிக்கவே நிஜம் தானென்று அழைப்பை ஏற்றிருந்தாள்.
"ரிஜிஸ்டர் ஆபிசில் சப்மிட் பண்ண உன்னோட ஐடிஸ் வேணும்? எடுத்துட்டு வா!"
ஒரு ஹலோ, ஹாய் எதுவுமில்லை. நேரடியாக விஷயத்திற்கு வந்திருந்தான்.
விதுஷிகா புரியாது மௌனித்தாள்.
"சொன்னது கேட்டுச்சா?"
"ஆங் ஏட்டா... பக்ஷே ஈ நேரத்துல... எப்படி ஞான் வருன்னது?"
"உன் பிஜி வெளியதான் நிக்கிறேன்."
அவன் சொன்னதும் நொடியும் தாமதிக்காது, பத்து நாட்களாக அவனை பார்த்திராத ஏக்கத்தினை தீர்க்கும் மார்க்கமாக மின்னலே அறையைவிட்டு ஓடி வந்திருந்தாள்.
மூன்றாவது மாடியில் அவளது அறை. இமைக்கும் நேரத்தில் அவன் முன் மூச்சிரைக்க கால் முட்டியில் கைகளை வைத்தவளாக குனிந்து நின்றிருந்தாள்.
தன்னுடைய இருசக்கர வாகனத்தில் இரண்டு பக்கமும் காலிட்டு அமர்ந்தவாக்கிலே நின்றிருந்தான் விருபாட்சன்.
"ஓடி வந்தியா?" மார்புக்கு குறுக்கே கைகளைக் கட்டியிருந்தவன், பக்கவாட்டில் தலையை திருப்பி, விழிகள் மட்டும் தாழ்த்தியவனாகக் கேட்டிருந்தான்.
அவளோ இருந்த நிலையில் மாற்றமில்லாது, கால் முட்டிகளில் வைத்திருந்த கைகளில் ஒன்றை தனது நெஞ்சிலும், மற்றொன்றை தன்னைப்போல் அவனது தொடையிலும் வைத்து மூச்சிரைத்தவள்...
"பார்த்து பத்து நாளாச்சு. உங்ககிட்ட லவ் சொல்றதுக்கு முன்ன கூட இவ்ளோ நாள் பார்க்காம இருந்ததில்லை. இப்போ நீங்க வரலன்னா, நாளைக்கு நானே கன்னியாகுமரி வந்திருப்பேன்" என்று மூச்சை இழுத்து இழுத்து வெளியேற்றியவளாக, வார்த்தைக்கு வார்த்தை இடைவெளிவிட்டு, காற்றாய் கூறிட, அவனது ஒற்றை புருவம் நெற்றி தவழும் முன்னுச்சியைத் தொட்டது.
அவனது இதயம் மெதுவாய் அவளின் காதலில் தத்தளிக்கத் துவங்கியது.
அவள் வெளிப்படையாக சொல்லிவிட்டாள். அவனுக்கு ஏனோ சொல்ல முடியவில்லை.
முன்னென்றால் இந்த பத்து நாட்களில் விருபாட்சனின் சிந்தை முழுக்க வழக்கும், குற்றவாளிகளும் மட்டுமே நிறைந்திருந்திருப்பர். ஆனால் தற்போது, "நான் கொடுக்கிற லவ்வை நீங்க வாங்கிகிட்டா மட்டும் போதும்" என்றவளின் காதல் ததும்பும் முகம் அவ்வபோது மனதிற்குள் அலைப்புற வைத்தது.
"இம்சை" என்று அவளை செல்லமாக அவன் திட்டுமளவிற்கு, அவனுள் நிறைந்து அவனை ஆட்டம் காண வைத்திருந்தாள். அதனின் தாக்கமே இக்கணம் அவன் அவள் முன் நிற்க காரணம்.
குனிந்திருந்தவள் விழிகளை மட்டும் உயர்த்தி அவனது கேள்விக்கு பதில் வழங்கிட, அவளின் கண்களுக்குள் ஊடுருவி தொலைந்தவன் தன்னை நிதானித்து பார்வையை இறக்கிட, சட்டென்று விழிகளை மாற்றை முகத்தை சாலையில் நேர்கொண்டு வைத்திருந்தான்.
"என்னாச்சு?"
"முதல்ல நேரா நில்லு" என்றவன், அவள் பக்கம் திரும்பவில்லை.
அவள்தான் அவனின் முகத்தை முழுமையாக காண அவன் முன் வந்து நின்றாள். இருவருக்குமிடையில் வண்டியின் முன்பகுதி தடையாய்.
"என்னடி டி சர்ட் இது?" அவளணிந்திருந்த ஓவர் சைஸ் டி சர்ட், அவள் ஓடிவந்து குனிந்து நின்றதில் கழுத்துக்கு கீழ் நன்கு சரிந்திருக்க, அவளின் முகம் தாண்டி பயணிக்க தன்னை ஆட்டி வைக்கத் துடிக்கும் கருவிழிகளை கட்டுப்படுத்த பெரும் பிரயத்தனப்பட்டவன், அடக்குதலின் சீற்றத்தை அவளிடம் காண்பித்திருந்தான்.
"உங்களோடது... அதான் பெருசா இருக்கு" என்றவள் பின்னிழுத்து சரி செய்தாள்.
அப்போதுதான் அவனுக்குமே அது தன்னுடையதென்று கருத்தில் பதிந்தது.
"ஹேய்..." என்றவன், "கோமதி..." என பற்களைக் கடித்தான்.
"அத்தைக்கு தெரியாம சுட்டுட்டு வந்தேன்." அவள் பாவமாக முகம் வைத்து சொல்ல, குவிந்து நின்ற அவளின் இதழ்களை பிடித்து கொஞ்ச வேண்டுமெனத் தோன்றிய வேகத்தில் கையை அவள் முகம் நோக்கி நீட்டியவன், அவள் உணரும் முன்பு சுதாரித்து இறக்கியிருந்தான்.
தன்னை பித்துப்பிடிக்க வைப்பவளின் மேல் கோபக்காதல் ஊற்றெடுக்க, "கழுட்டுடி" என்று அதட்டியவன், 'என்னையே கட்டிக்கிட்ட மாதிரி ஃபீலாவுது' என அவளுக்கு கேட்காது முணுமுணுத்திருந்தான்.
"வாய்க்குள்ள என்னவோ சொல்றீங்க" என்றவள், வண்டியின் தலைப்பகுதியில் கை வைத்தவளாக அவனை நெருங்கியிருந்தாள்.
இரவு நேர குளிர் காற்றோடு உயிர் நிறையும் அவளின் வாசம் உள்ளுக்குள் சிலிர்க்க வைத்திட, அக்கணம் அவனுக்கு காதலாய் பிதற்றிடத் தெரியவில்லை. பார்வையாலும் காட்டிடும் வித்தை அறிந்திருக்கவில்லை. மாறாக, தனது நிலையில் தானே அவளும் இருப்பாள் தன்னருகே எனும் எண்ணத்தில் கூச்செறிந்தான். அகத்தில் மகிழ்வு கொண்டான்.
காதலிக்கப்படுகிறோம் எனும் உணர்வில் சுகமாய் மிதந்தான்.
"நேரா என்னைப்பார்க்க வந்தீங்களா?"
விருபாட்சன் காக்கி உடையிலே வந்திருக்கக் கேட்டிருந்தாள்.
"உன்னை பார்க்க வரல. உன்கிட்ட வாங்கிட்டுப் போகலாம் வந்தேன்."
"எது? இந்த டி சர்ட்டையா?" என்றவள், "விட்டா நீங்களே கழட்டிப்பீங்க போல" என்றதோடு, "உங்களை நல்ல போலீஸ்ன்னுதான் லவ் பண்ணேன்" என்றாள்.
"அடியே" என்று அவளின் நெற்றியில் ஒற்றை விரல் வைத்து தள்ளியவன், "உன்னோட ஐடி ப்ரூஃப் பேப்பர்ஸ் கேட்டனே" என்றான்.
"அச்சோ, சோரி" என்று தற்போது தானே நெற்றியில் தட்டிக்கொண்டவள், "உங்களை பார்க்கணும் ஓடிவந்ததில் நீங்க கால்ல என்ன சொன்னீங்கன்னே நினைவில்லை. எடுத்திட்டு வர்றேன்" என்று உள்ளே செல்லத் திரும்பிட...
"மெதுவா நடந்து போயிட்டே வா! வெயிட் பண்றேன்" என்றான் விருபாட்சன்.
தொடர்ச்சி கீழே
