xentr_guest_message_title ஆனந்த ஜோதி நாவல்கள்

[RJ Novels]

அறைக்குள் நுழைந்தவனின் கால்கள் நொடியும் நிற்காமல் இங்கும் அங்குமாய் நடந்து கொண்டே தான் இருந்தது. சில சமயம் வேகமாய் கோபத்தோடு, சில சமயம் நிதானமாய் என மாறி மாறி அவனின் மனநிலைக்கேற்ப கால்களும் ஈடுகொடுத்துக் கொண்டிருந்தது.​

​

​

​

எந்த நொடி அவளைக் கேரளாவில் அப்படி ஒரு நிலையில் கண்டானோ, இந்த நிமிடம் வரை அவனின் மனம் பதைபதைத்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது.​

​

​

​

இங்கே எப்படி வளர்க்கப்பட்டவள்? எத்தனை செல்லம்.. எத்தனை கொஞ்சல்.. அவளின் தாயின் முந்தானையைப் பிடித்துக் கொண்டு அவள் சுற்றியதற்கு இணையாய், இவனின் சட்டையையும் பிடித்துக் கொண்டு சுற்றி இருக்கிறாளே, அவளின் மேல் இவனுக்கும் எத்தனை பிரியம்.​

​

​

​

அவளின் மனதிற்குள் என்று தன் மேல் அவளுக்கு விருப்பம் இருக்கிறது என அறிந்து கொண்டானோ, அன்று முதல் தானே அவன் அவளை விளக்க நினைத்தது.​

​

​

​

அதற்கு முன்பு வரை, அவளின் மேல் அத்தனை அன்பை மாரியென பொழிந்திருக்கிறான். அவளின் சிறுபிள்ளைத் தனமான பேச்சும், பார்வையும் இன்றளவிலும் அவனின் மனதிலிருந்து மறையவில்லை.​

​

​

​

அத்தனை ஏன், இப்பொழுது ஒரு குழந்தைக்கு தாயாய் திரும்பி வந்து நிற்கிறாள். இப்பொழுதும் இவனின் கண்களுக்கு அவளுமே சிறுபிள்ளைப் போல் தான் தெரிந்து தொலைக்கிறாள்.​

​

​

​

அழுத்தமாய் தன் தலை முடியைக் கோதியவன், "முட்டாள்! முட்டாள்! இப்படி வாழ்க்கையில ஏமாந்துட்டு வந்து நிக்கிறாளே" என நினைக்க நினைக்க மனம் ஆறவில்லை வீரபத்திரனுக்கு.​

​

​

​

ஆனால், இதெல்லாம் எப்பொழுது, எந்நொடி அரங்கேறியது என்பது தான் அவனுக்கு புரியவில்லை. இவனிடம் தன் விருப்பத்தை தெரிவித்தாள், இவன் அதற்கு மறுப்பை தெரிவித்துவிட்டு இதுபோன்ற சிந்தனையுடன் சுற்றக் கூடாது என கண்டித்து அனுப்பி இருந்தான்.​

​

​

​

அதன் பிறகு, அதற்குள் எப்படி வேறொரு காதல், குழந்தை என சிந்திக்கும் பொழுதே வீரபத்திரனின் பின்னந்தலை வெகுவாய் வலியெடுக்க துவங்கியது.​

​

​

​

உயிர் போகும் வலியை அவனால் தாங்க முடியாமல், "ஸ்ஸ்" என்ற அனத்தலுடன் கையைப் பின்னுக்கு கொடுத்தவன், அப்படியே பொத்தென்று கட்டிலில் அமர்ந்து விட்டான்.​

​

​

​

எதைப் பற்றியாவது தீவிரமான சிந்தனையில் இருக்கும் பொழுது, மூன்று வருடத்திற்கு முன்பு அவனுக்கு நேர்ந்த விபத்தினால் அடிபட்ட இடம் வலியெடுக்க துவங்கிவிடும். அதனாலேயே அதீத சிந்தனையை வைத்துக் கொள்ள விரும்பாதவன்.​

​

​

​

ஆனால், வர்ணிகாவின் விஷயத்தில் அத்தனை இலகுவாய் அவனால் இருக்க முடியவில்லை. எந்த புள்ளியில் அவளின் வாழ்க்கை திசை மாறியது என சிந்தித்து சிந்தித்தே மீண்டும் அவனின் அடிபட்ட இடம் வலியெடுக்க துவங்கியிருந்தது.​

​

​

​

பொறுத்து பார்த்தவனிற்கு வலியைப் பொறுக்க முடியாமல் மருத்துவர் கொடுத்திருக்கும் மாத்திரையை போட்டுக்கொண்டு அமைதியாய் விழி மூடி படுத்துக் கொண்டான்.​

​

​

​

விழிகள் தான் முடிக்கொண்டதே தவிர, அவனின் மனம் வர்ணிகாவைச் சுற்றியே வட்டமடித்துக் கொண்டிருந்தது.​

​

​

​

வர்ணிகா பிறந்தது முதலே இவனுடன் அத்தனை பிணக்கம். அவன் கல்லூரியில் பயின்று கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது, வர்ணிகா பள்ளி முடிந்து வந்தவள் கோபமாய் வீரபத்திரனிடம் சென்று, "மாமா, இங்க பாருங்க" என்று ஒரு காகிதத்தை அவனின் முன்பு நீட்டி இருந்தாள்.​

​

​

​

பள்ளி சீருடையைக் கூட மாற்றாமல், தலை கலைந்து, ஒருபுற ரிப்பன் கழண்ட நிலையில் புசுபுசுவென்று கோப மூச்சுக்களோடு தன் முன்னே முகம் சிவக்க நின்றவளை பார்த்துக்கொண்டே அந்த காகிதத்தை வாங்கி படித்தவன் புருவம் இடுங்க.​

​

​

​

"என்ன இது வணி?" என்றான் கோபமாய்.​

​

​

​

"என் கூட படிக்கிற பையன் கொடுத்தான், லவ் லெட்டர்!".​

​

​

​

"யாரது? நாளைக்கு நானும் ஸ்கூலுக்கு வரேன், அவனை உண்டு இல்லன்னு பண்றேன்" என்று நரம்பு புடைக்க அவன் கோபமாய் கூறவும்.​

​

​

​

இவளின் கோபம் சற்று மட்டுபட்டது.​

​

​

​

இலகுவாய் அவனருகில் அமர்ந்தவள், "விடுங்க மாமா, நான் அவன்கிட்ட ஸ்ட்ராங்கா என்னோட பதிலை சொல்லிட்டேன். இனி டிஸ்டர்ப் பண்ண மாட்டேன்னு அவனும் சொல்லிட்டான்".​

​

​

​

"வெரி குட்! உனக்கு விருப்பம் இல்லன்னு சொல்லிட்ட தான".​

​

​

​

"ம்ம்.. ஆமா, எனக்கு என் பத்ரி மாமாவை கட்டிக்க தான் விருப்பம். வேற யாரையும் கட்டிக்க விருப்பமில்லைனு சொல்லிட்டேன்" என பட்டென்று எதைப்பற்றியும் சிந்திக்காமல் அவள் கூறி விடவும்.​

​

​

​

அவளின் வார்த்தையில் திகைத்த வீரபத்திரன் சட்டென்று இருக்கையில் இருந்து எழுந்து நின்று, "என்ன வணி, என்ன பண்ணிட்டு வந்திருக்க நீ?".​

​

​

​

அவளும் எழுந்து நின்றவள், அவனின் சட்டையின் முனையை இறுக்கமாய் பிடித்துக் கொண்டு, "ஆமா மாமா, எனக்கு உங்கள தான் பிடிச்சிருக்கு. என்னைக் கட்டிக்கோங்களேன் ப்ளீஸ்" என்று கண்களைச் சுருக்கி கெஞ்சும் விழிகளால் கொஞ்சல் மொழி படித்தவளை திட்ட கூட அவனுக்கு மனம் வரவில்லை.​

​

​

​

சிறுபிள்ளைத்தனமாய் பேசுகிறாள் என்று நினைத்தவன், அதற்கு மேல் அந்த பேச்சை தொடராமல் வேறு ஏதேதோ பேசி பேச்சின் திசையை மாற்றி விட்டான்.​

​

​

​

அந்த பேச்சினையே வீரபத்திரன் காலப்போக்கில் மறந்தே போயிருந்தான். அவளும் அதே போல் மறந்திருப்பாள் என நினைக்க. ஆனால், இல்லை! அவளின் மனதிற்குள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவன் மேல் ஆசை விருட்சமாய் வளர்ந்திருந்தது.​

​

​

​

பெரிதாய் திருமணத்தைப் பற்றிய பேச்சு எழாததால், அவளும் தன் மனதில் இருப்பதை அவனிடம் கூறி இருக்கவில்லை.​

​

​

​

ஒருவேளை, அப்படி ஒரு பேச்சு எழுந்திருந்தால், நிச்சயம் அவள் தன் மனதில் இருப்பதை வெளிப்படையாய் அனைவரின் முன்னிலையிலும் கூட கூறியிருப்பாள் என்பதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை.​

​

​

​

கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள் வர்ணிகா, வீரபத்திரன் வெளியூரில் தேங்காயை வைத்து பலவிதமான பொருட்களை தயாரிக்கும் முறைகளை கற்றுக்கொள்ளும் பயிற்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தான்.​

​

​

​

அங்கேயே தங்கி பயின்று கொண்டிருப்பதால், விடுமுறை தினங்களில் மட்டுமே ஊருக்கு வந்து செல்லும் நிலை.​

​

​

​

அவனைக் காணாத அந்த சில வருடங்கள் தான் அவனின் மேல் தனக்கு எத்தனை பெரிய பிடித்தம் இருக்கிறது என வர்ணிகாவே உணர்ந்து கொண்ட நாட்கள்.​

​

​

​

விடுமுறைக்காக பொள்ளாச்சிக்கு வந்திருந்த வீரபத்திரன், வர்ணிகாவை கல்லூரியில் சென்று விடுவதற்கு தன் இருசக்கர வாகனத்தில் அழைத்துச் சென்றிருந்தான்.​

​

​

​

வீரபத்திரனைக் கண்ட அவளின் தோழிகள், "வாவ்! செமயா இருக்காரு உன் மாமா!".​

​

​

​

"ஏய்! என் மாமாவ சைட் அடிச்ச கொன்னுடுவேன் பாத்துக்க, அவர நான் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்க போறேன்" என்று எச்சரிக்கை பாவனையில் அவள் கூறுவதைக் கேட்ட வீரபத்திரன், அங்கே வைத்து எதுவும் பேசாமல் அமைதியாய் வீட்டிற்கு வந்து விட்டான்.​

​

​

​

அன்று தான் அவளுடன் அவன் கடைசியாக பேசி சண்டையிட்டு, இருவருக்கும் இடையே விவாதமானது. அத்தோடு சில நாட்கள் பேச்சு வார்த்தை இன்றி சென்று கொண்டிருந்தது.​

​

​

​

அதன் பிறகு தான் அவனுக்கு அடிபட்டதும், அவள் மாயமானதும். அத்தோடு இன்று தான் அவளைக் காண்கிறான். இந்த குறுகிய காலத்திற்குள் எப்படி அவளுக்கு காதல், குழந்தை என வெகுவாய் சிந்தித்து தலைவலி வராமல் இருந்தால் தான் அது ஆச்சரியம்.​

​

​

​

கல்லூரி முடிந்து வீடு வந்த வர்ணிகா தன் முன்னே கோபத்தில் முகம் சிவக்க நின்றவனைப் புரியாமல் பார்த்தவாறு, "என்னாச்சு மாமா?".​

​

​

​

"உன் மனசுல என்ன நினைச்சுட்டு இருக்க வணி. எதுக்காக உன் பிரெண்ட்ஸ் கிட்ட நாம கல்யாணம் பண்ணிக்க போறோம்னு சொல்ற?".​

​

​

​

"ஆமா, நான் படிப்ப முடிஞ்சதும் உங்கள தான் கட்டிப்பேன். அதை தான் சொன்னேன். இதில் என்ன தப்பிருக்கு?".​

​

​

​

"வணி, எப்போலருந்து நீ இப்படி எல்லாம் யோசிக்க ஆரம்பிச்ச? எனக்கு உன் மேல அப்படி எந்த ஒரு எண்ணமும் இல்ல. என்னுடைய அக்கா மக நீ, அந்த பாசம் எனக்கு உன் மேல இருக்கு தான். அதுக்காக உன்னைக் கட்டிக்க எல்லாம் நான் யோசிச்சு கூட பார்த்ததில்ல. தயவு செஞ்சு, இந்த பேச்சை இத்தோட விட்டுடு. திரும்ப கல்யாணம் அது இதுன்னு எதுவும் உளறிட்டு இருக்காத சொல்லிட்டேன்" என்று சற்று கடுமையாகவே கூறிவிட்டான்.​

​

​

​

அவன் மேல் அளப்பெரிய காதல் கொண்ட மனம் அவனின் வார்த்தைகளில் வெகுவாய் அடிபட்டுப்போக. கண்களில் சட்டென்று கண்ணீர் நிரம்பி விட்டது.​

​

​

​

"ஏன் மாமா, அன்னைக்கு சொன்னதுக்கு நீங்க முடியாதுன்னு எதுவும் மறுக்கலயே".​

​

​

​

"அன்னைக்கு நீ மெச்சூரிட்டி இல்லாம சின்ன பிள்ளைத் தனமா பேசுறன்னு நினைச்சேன். நீ இன்னும் அதெல்லாம் யோசிச்சுக்கிட்டா இருக்க".​

​

​

​

"மாமா, நான் உங்கள பத்தி மட்டும் தான் மாமா யோசிச்சிட்டு இருக்கேன். எனக்கு உங்களை எவ்வளவு பிடிக்கும்னு தெரியுமா?".​

​

​

​

"வணி, எனக்கும் உன்ன பிடிக்கும் டா. ஆனா, அது வேற.. அதுக்காக கல்யாணம் எப்படிடா பண்ணிக்க முடியும்?".​

​

​

​

அவனால் அவளிடம் சட்டென்று கோபத்தைக் கொட்டவும் முடியவில்லை. இன்னமும் அவனின் மனம் அவளை சிறுபிள்ளையாகத்தான் பார்க்க தோன்றியது.​

​

​

​

"அதான் பிடிக்குதே மாமா, அப்புறம் என்ன?" என தன் கைகளை விரித்து கேட்டவளுக்கு, எப்படி கூறி விளக்குவது என சத்தியமாய் அவனுக்கு புரியவில்லை.​

​

​

​

"இங்க பாரு, இதோட இந்த பேச்சை விட்டுடு. வீட்ல யாருக்கும் தெரிய கூடாது சொல்லிட்டேன். ஏதோ, சின்னப்பிள்ளை தனமா பேசுறன்னு பார்த்தா, நீ சீரியஸா பேசுறியா.. இதெல்லாம் கொஞ்சம் கூட ஒத்து வராது. உன்னை நான் அப்படி எல்லாம் பார்க்கவே இல்ல. இந்த பேச்சை எல்லாம் மறந்துட்டு ஒழுங்கா படிக்கிற வழிய பாரு. படிக்கிற வயசுல என்ன பேச்சு இதெல்லாம்? கல்யாணம் அது இதுன்னு, நான்சென்ஸ்!".​

​

​

​

அன்று அவளிடம் கோபமாய் கூறிவிட்டு ஊருக்கு கிளம்பி சென்றவன் தான். அதன் பிறகு, பொள்ளாச்சிக்கு தன் வருகையை எண்ணிவிடும் அளவிற்கு குறைத்து விட்டான்.​

​

​

​

குடும்பத்தில் யாருக்கும் இவர்களின் விஷயம் தெரியாது. அவளும் யாரிடமும் வெளிப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை.​

​

​

​

அதே சமயம், அவனை மறக்கவும் நினைக்கவில்லை. அவனுடன் தான் தன் திருமணம் என்னும் அளவிற்கு அத்தனை உறுதியோடு இருந்தாள்.​

​

​

​

அந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு, இருவருக்கும் இடையேயான பேச்சு வார்த்தைகள் முற்றிலுமாய் குறைந்து போய் இருந்தது. தான் பேசாமல் இருந்தால் அவளின் மனம் தானாய் மாறிவிடும் என்று எண்ணிய வீரபத்திரனும் அவளை வேண்டுமென்றே தவிர்த்தான்.​

​

​

​

அப்படி ஒரு நாளில் தான் பொள்ளாச்சிக்கு பயணம் மேற்கொண்டிருந்தவனின் வாகனம் விபத்திற்கு உள்ளாக, தலையில் பலத்த அடி.​

​

​

​

அதில், சில வருட நினைவுகளும் அவனின் நினைவடுக்கிலிருந்து அழிந்தே போயிருந்தது.​

​

​

​

அந்த சில வருடங்களில் தான் இவள் வேறு யாரையும் காதலித்திருக்க வேண்டும் என தனக்குத்தானே கூறிக்கொண்டு மாத்திரையின் வீரியத்தில் ஆழ்ந்த நித்திரைக்கு சென்று விட்டான் வீரபத்திரன்.​

​

​

​

அவளைப் பற்றிய எண்ணவோட்டத்தில் இங்கே இவன் தவித்துக் கொண்டிருக்க. தன் அறைக்குள் ஏதோ மூச்சுக்கு திணறுவது போல் பரிதவித்து அமர்ந்திருந்தாள் வர்ணிகா.​

 

[kumarsaranya]

வீராக்கு தலைல அடிபட்டு தன்னை மறந்த நிலைல இருக்கும் போது ஏதோ நடந்திருக்கு

 

[ஆனந்த ஜோதி]

உண்மையிலே அவன் மேல இத்தனை வருடம் நேசம் வைத்தவளால் எப்படி அவனை மறந்து வேறு ஒருவரை காதலித்து வீட்டுக்கு தெரியாம போக முடிந்தது?

யாரும் ஏமாற்றி விட்டார்களா

 

[RJ Novels]

வீராக்கு தலைல அடிபட்டு தன்னை மறந்த நிலைல இருக்கும் போது ஏதோ நடந்திருக்கு

ஆமா

 

[RJ Novels]

உண்மையிலே அவன் மேல இத்தனை வருடம் நேசம் வைத்தவளால் எப்படி அவனை மறந்து வேறு ஒருவரை காதலித்து வீட்டுக்கு தெரியாம போக முடிந்தது?

யாரும் ஏமாற்றி விட்டார்களா

இருக்கலாம்

 

[ஆனந்த ஜோதி]

இருக்கலாம்

வீராவின் குழந்தை சொல்லி ஒரு அதிர்ச்சி வைத்தியம் தர மாட்டீர்களே

 

[RJ Novels]

வீராவின் குழந்தை சொல்லி ஒரு அதிர்ச்சி வைத்தியம் தர மாட்டீர்களே

ஒருவேளை அவன் பார்த்த வேலை தானோ

 

[ஆனந்த ஜோதி]

ஒருவேளை அவன் பார்த்த வேலை தானோ

யோவ் நீங்களே ஷாக் ஆனா எப்படி?

நான் வந்து பார்க்கவா செய்தேன். அப்ப வீராதானா பார்ப்போம்

 

[RJ Novels]

யோவ் நீங்களே ஷாக் ஆனா எப்படி?

நான் வந்து பார்க்கவா செய்தேன். அப்ப வீராதானா பார்ப்போம்

ஹி.. ஹி..