அத்தியாயம் 29
அறைக்குள் நுழைந்து கதவை
சாத்தியவன், ஆத்திரத்தின் உச்சத்தில் தன் கண்ணில் பட்டப் பொருட்களை எல்லாம் தூக்கி வீசி எறிந்தான்.
"ஆஅஹ்ஹ்!" என்று தன் முழு பலத்தோடு தொண்டை நரம்புகள் புடைக்கக் கத்தியவன், தன் இரு கரங்களாலும் தலையைப் பற்றிப் பிடித்துக்கொண்டு கட்டிலின் ஓரத்தில் போய் அமர்ந்தான். அவன் மூச்சு வேகமாக வாங்கி உயர்ந்து தாழ்ந்தது.
உடைந்த பொருட்களின் சத்தம் அடங்கிய அந்தச் கணத்தில்... அறையின் அமைதியை விடக் கொடூரமாக அவனது மனசாட்சி அவனை நோக்கி அலறத் தொடங்கியது.
'சீ... என்னடா பண்ணி வச்சிருக்க ஹர்ஷா? உன்னால எப்படிடா இப்படி ஒரு காரியத்தைப் பண்ண முடிஞ்சுது? உன்னோட கட்டுப்பாட்டை இழந்து, ஒரு மிருகம் மாதிரி அவகிட்ட எல்லை மீறி நடந்துக்கிட்டது நீ உன் மேல தப்பை வச்சுக்கிட்டு, நீ அவ மேல குறை சொல்றியாடா? நீ பண்ணின அந்தக் காரியத்துக்கு உன்னை மன்னிக்கவே முடியாது!'
மனசாட்சியின் உறுத்தல் அவனைக் குத்திக் கிழித்தது.
அவனுக்கு நன்றாக நினைவிருந்தது... அன்னைக்கு அவளுடன் இருந்த அந்தச் சம்பவத்தின் போது, அவளுக்கு அதுதான் முதன்முறை என்பது அவனுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்திருந்தது.
'அவ உன்கூட இருந்தது அவளோட விருப்பமே இல்லாம... நீ பலவந்தமா அவகிட்ட எல்லை மீறினப்போ, அவளுக்கு அதுதான் முதல் முறைங்கிறது உனக்குத் தெரிஞ்சுதுதானேடா? அப்புறம் எதை வச்சுடா அவளை 'நடத்தை கெட்டவ'னு பழிச்சொல் சொன்ன? உன்னோட கோபத்தை மறைக்க ஒரு பொண்ணோட கற்பை சந்தேகப்பட்டுப் பேசுவியா நீ?'
தன் மீதே அவனுக்குக் கடுமையான குற்ற உணர்ச்சியும் அருவருப்பும் தலைக்கேறியது.அப்போதுதான் அவனுக்கு அந்தத் தூக்கி வாரிப்போடும் விஷயம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது...
'அடப்பாவி... இப்போ அவளைப் பிடிச்சுத் தள்ளிவிட்டுட்டு வந்துருக்கியே! அவ கர்ப்பமா இருக்காட அவ வயித்துல இருக்குற குழந்தைக்கு ஏதாவது ஆயிடுச்சுனா? என்னடா பண்ணுவ?'
அந்த நினைவே அவனைக் குலைத்துப்போட, நெஞ்சில் பயத்தோடும் பதற்றத்தோடும் உடனே அங்கிருந்து எந்திரிச்சு அறையின் கதவை திறந்து கொண்டு ஹர்ஷா வெளியே பாய்ந்தான்.
ஆனால், அவன் வெளியே வந்த அந்த நொடி... அவன் பார்த்த காட்சி அவனை நிலைகுலைய வைத்தது.
அவன் எந்த இடத்தில பிடித்துத் தள்ளிவிட்டுப் போனானோ... அதே இடத்தில், பார்கவி சுயநினைவில்லாமல் அசைவற்றுத் கிடந்தாள். அவளது முகம் வெளிறிப் போய், உயிரே இல்லாதது போலக் கிடந்ததைக் கண்டதும், ஹர்ஷாவின் நெஞ்செல்லாம் அப்படியே அதிர்ச்சியில் அடித்துக்கொண்டது.
பதறியவன், அவள் அருகில் ஓடிச் சென்றான். அவள் அசைவற்றுக் கிடப்பதைக் கண்டு, கைகள் நடுங்க, அவள் கன்னங்களைத் தட்டி அலறினான்.
"ஏய்... பார்கவி! எந்திரிடி! பார்கவி... என்ன ஆச்சு? கண்ணைத் தொறடி!"
ஆனால், அவளிடம் இருந்து எந்த அசைவும் இல்லை.
பதற்றம் தலைக்கேற, பதறியடித்து சமையலறைக்கு ஓடிச் சென்று கொஞ்சம் தண்ணீர் கொண்டு வந்து அவள் முகத்தில் தெளித்தான். அப்போதும் அவள் கண் விழிக்கவே இல்லை. ஹர்ஷாவின் உடலே பயத்தில் சில்லிட்டுப் போனது.
அப்போதுதான்... அவன் பார்வை
அவள் ஆடையின் ஓரத்தில் விழுந்தது. அங்கே... லேசாக, ஒரே ஒரு துளி ரத்தக்கறை பட்டிருப்பது போலத் தெரிந்தது.
அதைப் பார்த்த அடுத்த நொடி அவனுக்குள் கொடூரமான பயம் கவ்விக்கொண்டது! 'ஐயோ... நம்ம பிடிச்சு தள்ளுனதாலதான் இவளுக்கு இப்படி ஆகிடுச்சா? வயித்துல இருக்குற குழந்தைக்கு ஏதாச்சும் ஆயிடுச்சோ?' என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவனைக் குத்திக் கிழித்தது.
இனி ஒரு நொடியும் தாமதிக்கக் கூடாது என்று, வீட்டை விட்டு வெளியே மூச்சு வாங்க ஓடினான். பக்கத்திலிருந்த ஆட்டோ ஸ்டாண்டிற்குப் பாய்ந்து, ஒரு ஆட்டோவை அழைத்துக்கொண்டு வந்தான்.
தரையில கிடந்த பார்கவியை மெல்லத் தன் கைகளால் அள்ளி அணைத்துத் தூக்கி ஆட்டோவில் ஏற்றி, நேராக மருத்துவமனைக்கு விரைந்தான்.
ஆட்டோ மருத்துவமனை வாசலில் வந்து நின்றதும், ஹர்ஷா சிறிதும் தாமதிக்காமல் இறங்கி, சுயநினைவின்றி இருந்த பார்கவியை அள்ளி அணைத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குள் புயலென நுழைந்தான்.
அங்கிருந்த நர்ஸ்கள் ஓடி வந்து, "சார்! என்னாச்சு? என்னாச்சு சார்?" என்று பதறினார்கள்.
ஹர்ஷா மூச்சிரைக்க, கண்களில் பயத்துடன், "டாக்டர் எங்க? யாராவது சீக்கிரம் வாங்க!" என்று அலறினான்.
நர்ஸ்கள் உடனே, "சார், முதல்ல அவங்களை இந்த ஸ்ட்ரெச்சர்ல படுக்க வைங்க!" என்று சொல்லி, பார்கவியை அதில் கிடத்தி அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்குள் கூட்டிச் சென்றனர்.
அடுத்த நொடியே டாக்டர் அங்கே வந்தார். "என்ன ஆச்சு மிஸ்டர்?" என்று கேட்க, ஹர்ஷா பதற்றத்தின் உச்சத்தில், "டாக்டர்... இவ பிரக்னன்ட்டா இருக்கா... திடீர்னு மயங்கி கீழே விழுந்துட்டா! லைட்டா பிளீடிங் வேற ஆகுது... என்னன்னு கொஞ்சம் உடனே பாருங்க டாக்டர்!" என்று குரல் நடுங்கக் கூறினான்.
"ஓகே... நீங்க வெளியவே இருங்க, நான் செக் பண்றேன்" என்று சொல்லிவிட்டு டாக்டர் கதவைச் சாத்திக் கொண்டு உள்ளே சென்றார்.
வெளியே சுவரில் சாய்ந்து நின்ற ஹர்ஷாவிற்குள் மனசாட்சி கொடூரமாய் அலறத் தொடங்கியது.
அவள் மீது ஆயிரம் கோபங்கள், ஆயிரம் வெறுப்புகள் இருந்தாலும், அவன் செய்த இந்த காரியம் அவனை ஒரு பெரும் குற்ற உணர்ச்சியில் தள்ளியது.
'என்ன மனுஷன்டா நீ? உன்னோட கோபத்தால உன் சொந்தக் குழந்தையையே ஆபத்தான சூழ்நிலைக்குத் தள்ளிட்டியேடா! அது உன்னோட ரத்தம்டா... என்னதான் அவ தப்பு பண்ணியிருந்தாலும், அதைவிட மாபெரும் பாவத்தை நீ பண்ணிட்டடா! அவகிட்ட அன்னைக்குத் தப்பா நடந்துக்கிட்டது இல்லாம, இன்னைக்கு கர்ப்பமா இருக்குற பொண்ணுன்னு கூட பார்க்காம புடிச்சு கீழே தள்ளிவிட்டுருக்கியே! அவளுக்கும் குழந்தைக்கும் உன்னால ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா... உன்னை நீயே மன்னிக்கவே முடியாதுடா!' என்று அவனது எண்ணங்களே அவனைக் குத்திக் கிழித்துக் கொண்டிருந்தன.
என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், கைகள் நடுங்க நின்றிருந்தான்.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவசர சிகிச்சைப் பிரிவின் கதவைத் திறந்து கொண்டு மருத்துவர் வெளியே வந்தார்.
ஹர்ஷா பதற்றத்தோடு ஓடிச்சென்று, "என்னாச்சு டாக்டர்?" என்று கேட்டான்.
மருத்துவர், "பயப்படுறதுக்கு ஒன்னுமில்லை சார்... பேபி சேஃப் (Baby is safe)! அவங்களுக்கு ஏற்பட்டது 'திரட்டண்ட் அபார்ஷன்' (Threatened Abortion) சூழல் தான். கடுமையான மன அழுத்தத்தினாலயும் உடல் பலவீனத்தினாலயும் கருப்பைக் சுவரில் லேசான பிளீடிங் ஏற்பட்டிருக்கு. நல்லவேளை, 'கரு கருப்பையில் நன்றாகப் பதிந்திருக்கிறது இப்போதைக்கு ப்ரெக்னன்சி ஸ்டேபுள்-ஆ இருக்கு” என்று மருத்துவ ரீதியாக விளக்கினார்.
தொடர்ந்து பேசியவர், "ஆனா இனிமே ரொம்ப ஜாக்கிரதையா இருக்கணும். அவங்களுக்கு அடுத்த ரெண்டு மாசத்துக்கு கண்டிப்பா 'கம்ப்ளீட் பெட் ரெஸ்ட்' தேவை! எந்த வேலையும் பார்க்க விடாதீங்க, கனமான பொருளைத் தூக்க விடாதீங்க. அவங்க மனசு கஷ்டப்படுற மாதிரி எதுவும் நடந்துக்காதீங்க. இப்போ அவங்க ஒரு உயிர் இல்ல... ரெண்டு உயிரா இருக்காங்க! ஒரு கணவனா நீங்கதான் கவனமா பார்த்துக்கணும்," என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.
டாக்டர் நகர்ந்து சென்றதும், ஹர்ஷா அப்படியே சுவரில் சாய்ந்து ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டான்.
'எப்பாடா... பயந்தே போயிட்டேன்!
கொஞ்ச நேரத்துல எவ்வளவு பெரிய பாவத்தைச் செஞ்சு முடிச்சிருப்பேன்... நல்லவேளை கடவுள் காப்பாத்திட்டாரு!' என்று மனதாரக் கடவுளுக்கு நன்றி சொன்னான். தன் தவறை உணர்ந்தவனாய்,
கதவின் இடுக்க வழியே உள்ளே கட்டிலில் சுயநினைவின்றி வெளுத்துப் போய் கிடந்த பார்கவியைப் பார்த்த ஹர்ஷாவுக்கு, குற்ற உணர்ச்சி அவனுள் ஆழமாக இறங்கியிருந்தது.
அங்கிருந்த அயர்ன் சேரில் போய் அமைதியாகச் சாய்ந்து உட்கார்ந்துவிட்டான்.
அதே நேரத்தில்... அறைக்குள் பார்கவி மெல்லக் கண்ணைத் திறந்தாள்.
சுற்றி இருந்த வெள்ளைச் சுவர்களும், குளுக்கோஸ் பாட்டிலும், மருந்து வாசனை மட்டுமே நிறைந்த அந்த அறை வெளிச்சமும் அவளுக்கு ஆரம்பத்தில் புரியவில்லை. 'நாம் எங்கே இருக்கிறோம்?' என்ற குழப்பத்தோடு மெல்லத் தலையைத் திருப்பியவளுக்கு, திடீரென அந்தத் துயரச் சம்பவம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது!
பக்கத்திலேயே நின்றுகொண்டிருந்த செவிலியரைப் பார்த்ததும், பார்கவி பதற்றத்தின் உச்சத்தில், "நர்ஸ்... நர்ஸ்... என் குழந்தைக்கு... என் குழந்தைக்கு எதுவும் ஆகலையே? என் குழந்தை நல்லா இருக்கா?" என்று குரல் நடுங்க, கண்களில் கண்ணீரோடு கதறிக் கேட்டாள்.
அவளது பதற்றத்தைப் பார்த்த அந்த நர்ஸ், ஒரு தாய்க்குரிய கனிவான புன்னகையோடு அவள் தலையைக் கோதி, "பயப்படாதீங்கம்மா... குழந்தைக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை! குழந்தை ரொம்ப பாதுகாப்பா, நல்லா இருக்கு," என்று அன்பாகச் சொன்னார்.
அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட நொடிதான் பார்கவிக்கு உயிரே திரும்ப வந்தது போல இருந்தது. நெஞ்சில் கைவைத்து ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டவள், கண்களை இறைவனுக்கு நன்றி சொன்னாள்.
அவளைச் சாதாரண நிலைக்குக் கொண்டுவந்த நர்ஸ், மெல்ல வெளியே வந்தார். அங்கே சுவரில் தலை சாய்த்து, குற்ற உணர்ச்சியில் உறைந்து போய் உட்கார்ந்திருந்த ஹர்ஷாவைப் பார்த்தவர், "சார், பேஷண்ட் கண்ணைத் திறந்துட்டாங்க. குழந்தையை நினைச்சு ரொம்ப பயந்தாங்க, சொல்லி சமாதானப்படுத்தியிருக்கேன்," என்றார்.
ஹர்ஷா மெளனமாகத் தலையை மட்டும் ஆட்டினான்.
அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட பிறகும் ஹர்ஷாவிற்கு உள்ளே போகவே விருப்பமில்லை. அவளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான்.
ஆனால், நேரம் செல்லச் செல்ல அவளை டிஸ்சார்ஜ் செய்து வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டுமே என்பதால், மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு மெல்ல எழுந்து உள்ளே சென்றான்.
ஹர்ஷா உள்ளே வந்த பிறகும் பார்கவி அவனை நிமிர்ந்து கூடப் பார்க்கவில்லை. சுவரில் பார்வையை வைத்தபடி அசைவற்றுப் படுத்துக் கிடந்தாள். அவளது கன்னங்களில் கண்ணீர் வடிந்து காய்ந்த தடம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஹர்ஷாவால் எதுவும் பேச முடியாமல், அவளுக்கு அருகில் மெளனமாக நின்றுகொண்டிருந்தான்.
சிறிது நேரத்தில் செவிலியர் உள்ளே வந்து, ஏறி முடிந்திருந்த ட்ரிப்ஸை மெல்லக் கழற்றிவிட்டார்.
"சார், ரிசப்ஷன்ல போய்ப் பில் பே பண்ணிடுங்க. டாக்டர் ஃபைனல் செக்கப் முடிச்சதும் நீங்க அவங்களைக் கூட்டிட்டுப் போகலாம்," என்று கூறிப் பில்லை ஹர்ஷாவிடம் கொடுத்தார்.
ஹர்ஷா மெளனமாக வெளியே சென்று பில்லைச் செலுத்திவிட்டு, டாக்டரின் அறையில் மருந்துச் சீட்டை வாங்கிக் கொண்டு மீண்டும் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு வந்தான்.
அங்கே டாக்டர் வந்து பார்கவியைப் பரிசோதித்துவிட்டு, மெடிசின்ஸ் எழுதியிருக்கேன், தவறாம கொடுங்க. மெயின் விஷயம்... எந்த ஸ்ட்ரெஸ்ஸும் இல்லாம கம்ப்ளீட் பெட் ரெஸ்ட்ல இருக்கணும். கூட்டிட்டுப் போகலாம்," என்றார்.
எல்லா நடைமுறைகளும் முடிந்து, பார்கவி மெல்லக் கட்டிலில் இருந்து எழுந்தாள். ஹர்ஷாவின் முகத்தைக் கூடப் பார்க்காமல், ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் அவளாகவே மெதுவாக நடந்து வெளியே சென்றாள். ஹர்ஷாவும் அவளுக்குப் பின்னாடியே குற்ற உணர்ச்சியோடு மெளனமாக நடந்து சென்றான்.
பந்தம் தொடரும்...
அறைக்குள் நுழைந்து கதவை
சாத்தியவன், ஆத்திரத்தின் உச்சத்தில் தன் கண்ணில் பட்டப் பொருட்களை எல்லாம் தூக்கி வீசி எறிந்தான்.
"ஆஅஹ்ஹ்!" என்று தன் முழு பலத்தோடு தொண்டை நரம்புகள் புடைக்கக் கத்தியவன், தன் இரு கரங்களாலும் தலையைப் பற்றிப் பிடித்துக்கொண்டு கட்டிலின் ஓரத்தில் போய் அமர்ந்தான். அவன் மூச்சு வேகமாக வாங்கி உயர்ந்து தாழ்ந்தது.
உடைந்த பொருட்களின் சத்தம் அடங்கிய அந்தச் கணத்தில்... அறையின் அமைதியை விடக் கொடூரமாக அவனது மனசாட்சி அவனை நோக்கி அலறத் தொடங்கியது.
'சீ... என்னடா பண்ணி வச்சிருக்க ஹர்ஷா? உன்னால எப்படிடா இப்படி ஒரு காரியத்தைப் பண்ண முடிஞ்சுது? உன்னோட கட்டுப்பாட்டை இழந்து, ஒரு மிருகம் மாதிரி அவகிட்ட எல்லை மீறி நடந்துக்கிட்டது நீ உன் மேல தப்பை வச்சுக்கிட்டு, நீ அவ மேல குறை சொல்றியாடா? நீ பண்ணின அந்தக் காரியத்துக்கு உன்னை மன்னிக்கவே முடியாது!'
மனசாட்சியின் உறுத்தல் அவனைக் குத்திக் கிழித்தது.
அவனுக்கு நன்றாக நினைவிருந்தது... அன்னைக்கு அவளுடன் இருந்த அந்தச் சம்பவத்தின் போது, அவளுக்கு அதுதான் முதன்முறை என்பது அவனுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்திருந்தது.
'அவ உன்கூட இருந்தது அவளோட விருப்பமே இல்லாம... நீ பலவந்தமா அவகிட்ட எல்லை மீறினப்போ, அவளுக்கு அதுதான் முதல் முறைங்கிறது உனக்குத் தெரிஞ்சுதுதானேடா? அப்புறம் எதை வச்சுடா அவளை 'நடத்தை கெட்டவ'னு பழிச்சொல் சொன்ன? உன்னோட கோபத்தை மறைக்க ஒரு பொண்ணோட கற்பை சந்தேகப்பட்டுப் பேசுவியா நீ?'
தன் மீதே அவனுக்குக் கடுமையான குற்ற உணர்ச்சியும் அருவருப்பும் தலைக்கேறியது.அப்போதுதான் அவனுக்கு அந்தத் தூக்கி வாரிப்போடும் விஷயம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது...
'அடப்பாவி... இப்போ அவளைப் பிடிச்சுத் தள்ளிவிட்டுட்டு வந்துருக்கியே! அவ கர்ப்பமா இருக்காட அவ வயித்துல இருக்குற குழந்தைக்கு ஏதாவது ஆயிடுச்சுனா? என்னடா பண்ணுவ?'
அந்த நினைவே அவனைக் குலைத்துப்போட, நெஞ்சில் பயத்தோடும் பதற்றத்தோடும் உடனே அங்கிருந்து எந்திரிச்சு அறையின் கதவை திறந்து கொண்டு ஹர்ஷா வெளியே பாய்ந்தான்.
ஆனால், அவன் வெளியே வந்த அந்த நொடி... அவன் பார்த்த காட்சி அவனை நிலைகுலைய வைத்தது.
அவன் எந்த இடத்தில பிடித்துத் தள்ளிவிட்டுப் போனானோ... அதே இடத்தில், பார்கவி சுயநினைவில்லாமல் அசைவற்றுத் கிடந்தாள். அவளது முகம் வெளிறிப் போய், உயிரே இல்லாதது போலக் கிடந்ததைக் கண்டதும், ஹர்ஷாவின் நெஞ்செல்லாம் அப்படியே அதிர்ச்சியில் அடித்துக்கொண்டது.
பதறியவன், அவள் அருகில் ஓடிச் சென்றான். அவள் அசைவற்றுக் கிடப்பதைக் கண்டு, கைகள் நடுங்க, அவள் கன்னங்களைத் தட்டி அலறினான்.
"ஏய்... பார்கவி! எந்திரிடி! பார்கவி... என்ன ஆச்சு? கண்ணைத் தொறடி!"
ஆனால், அவளிடம் இருந்து எந்த அசைவும் இல்லை.
பதற்றம் தலைக்கேற, பதறியடித்து சமையலறைக்கு ஓடிச் சென்று கொஞ்சம் தண்ணீர் கொண்டு வந்து அவள் முகத்தில் தெளித்தான். அப்போதும் அவள் கண் விழிக்கவே இல்லை. ஹர்ஷாவின் உடலே பயத்தில் சில்லிட்டுப் போனது.
அப்போதுதான்... அவன் பார்வை
அவள் ஆடையின் ஓரத்தில் விழுந்தது. அங்கே... லேசாக, ஒரே ஒரு துளி ரத்தக்கறை பட்டிருப்பது போலத் தெரிந்தது.
அதைப் பார்த்த அடுத்த நொடி அவனுக்குள் கொடூரமான பயம் கவ்விக்கொண்டது! 'ஐயோ... நம்ம பிடிச்சு தள்ளுனதாலதான் இவளுக்கு இப்படி ஆகிடுச்சா? வயித்துல இருக்குற குழந்தைக்கு ஏதாச்சும் ஆயிடுச்சோ?' என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவனைக் குத்திக் கிழித்தது.
இனி ஒரு நொடியும் தாமதிக்கக் கூடாது என்று, வீட்டை விட்டு வெளியே மூச்சு வாங்க ஓடினான். பக்கத்திலிருந்த ஆட்டோ ஸ்டாண்டிற்குப் பாய்ந்து, ஒரு ஆட்டோவை அழைத்துக்கொண்டு வந்தான்.
தரையில கிடந்த பார்கவியை மெல்லத் தன் கைகளால் அள்ளி அணைத்துத் தூக்கி ஆட்டோவில் ஏற்றி, நேராக மருத்துவமனைக்கு விரைந்தான்.
ஆட்டோ மருத்துவமனை வாசலில் வந்து நின்றதும், ஹர்ஷா சிறிதும் தாமதிக்காமல் இறங்கி, சுயநினைவின்றி இருந்த பார்கவியை அள்ளி அணைத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குள் புயலென நுழைந்தான்.
அங்கிருந்த நர்ஸ்கள் ஓடி வந்து, "சார்! என்னாச்சு? என்னாச்சு சார்?" என்று பதறினார்கள்.
ஹர்ஷா மூச்சிரைக்க, கண்களில் பயத்துடன், "டாக்டர் எங்க? யாராவது சீக்கிரம் வாங்க!" என்று அலறினான்.
நர்ஸ்கள் உடனே, "சார், முதல்ல அவங்களை இந்த ஸ்ட்ரெச்சர்ல படுக்க வைங்க!" என்று சொல்லி, பார்கவியை அதில் கிடத்தி அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்குள் கூட்டிச் சென்றனர்.
அடுத்த நொடியே டாக்டர் அங்கே வந்தார். "என்ன ஆச்சு மிஸ்டர்?" என்று கேட்க, ஹர்ஷா பதற்றத்தின் உச்சத்தில், "டாக்டர்... இவ பிரக்னன்ட்டா இருக்கா... திடீர்னு மயங்கி கீழே விழுந்துட்டா! லைட்டா பிளீடிங் வேற ஆகுது... என்னன்னு கொஞ்சம் உடனே பாருங்க டாக்டர்!" என்று குரல் நடுங்கக் கூறினான்.
"ஓகே... நீங்க வெளியவே இருங்க, நான் செக் பண்றேன்" என்று சொல்லிவிட்டு டாக்டர் கதவைச் சாத்திக் கொண்டு உள்ளே சென்றார்.
வெளியே சுவரில் சாய்ந்து நின்ற ஹர்ஷாவிற்குள் மனசாட்சி கொடூரமாய் அலறத் தொடங்கியது.
அவள் மீது ஆயிரம் கோபங்கள், ஆயிரம் வெறுப்புகள் இருந்தாலும், அவன் செய்த இந்த காரியம் அவனை ஒரு பெரும் குற்ற உணர்ச்சியில் தள்ளியது.
'என்ன மனுஷன்டா நீ? உன்னோட கோபத்தால உன் சொந்தக் குழந்தையையே ஆபத்தான சூழ்நிலைக்குத் தள்ளிட்டியேடா! அது உன்னோட ரத்தம்டா... என்னதான் அவ தப்பு பண்ணியிருந்தாலும், அதைவிட மாபெரும் பாவத்தை நீ பண்ணிட்டடா! அவகிட்ட அன்னைக்குத் தப்பா நடந்துக்கிட்டது இல்லாம, இன்னைக்கு கர்ப்பமா இருக்குற பொண்ணுன்னு கூட பார்க்காம புடிச்சு கீழே தள்ளிவிட்டுருக்கியே! அவளுக்கும் குழந்தைக்கும் உன்னால ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா... உன்னை நீயே மன்னிக்கவே முடியாதுடா!' என்று அவனது எண்ணங்களே அவனைக் குத்திக் கிழித்துக் கொண்டிருந்தன.
என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், கைகள் நடுங்க நின்றிருந்தான்.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவசர சிகிச்சைப் பிரிவின் கதவைத் திறந்து கொண்டு மருத்துவர் வெளியே வந்தார்.
ஹர்ஷா பதற்றத்தோடு ஓடிச்சென்று, "என்னாச்சு டாக்டர்?" என்று கேட்டான்.
மருத்துவர், "பயப்படுறதுக்கு ஒன்னுமில்லை சார்... பேபி சேஃப் (Baby is safe)! அவங்களுக்கு ஏற்பட்டது 'திரட்டண்ட் அபார்ஷன்' (Threatened Abortion) சூழல் தான். கடுமையான மன அழுத்தத்தினாலயும் உடல் பலவீனத்தினாலயும் கருப்பைக் சுவரில் லேசான பிளீடிங் ஏற்பட்டிருக்கு. நல்லவேளை, 'கரு கருப்பையில் நன்றாகப் பதிந்திருக்கிறது இப்போதைக்கு ப்ரெக்னன்சி ஸ்டேபுள்-ஆ இருக்கு” என்று மருத்துவ ரீதியாக விளக்கினார்.
தொடர்ந்து பேசியவர், "ஆனா இனிமே ரொம்ப ஜாக்கிரதையா இருக்கணும். அவங்களுக்கு அடுத்த ரெண்டு மாசத்துக்கு கண்டிப்பா 'கம்ப்ளீட் பெட் ரெஸ்ட்' தேவை! எந்த வேலையும் பார்க்க விடாதீங்க, கனமான பொருளைத் தூக்க விடாதீங்க. அவங்க மனசு கஷ்டப்படுற மாதிரி எதுவும் நடந்துக்காதீங்க. இப்போ அவங்க ஒரு உயிர் இல்ல... ரெண்டு உயிரா இருக்காங்க! ஒரு கணவனா நீங்கதான் கவனமா பார்த்துக்கணும்," என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.
டாக்டர் நகர்ந்து சென்றதும், ஹர்ஷா அப்படியே சுவரில் சாய்ந்து ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டான்.
'எப்பாடா... பயந்தே போயிட்டேன்!
கொஞ்ச நேரத்துல எவ்வளவு பெரிய பாவத்தைச் செஞ்சு முடிச்சிருப்பேன்... நல்லவேளை கடவுள் காப்பாத்திட்டாரு!' என்று மனதாரக் கடவுளுக்கு நன்றி சொன்னான். தன் தவறை உணர்ந்தவனாய்,
கதவின் இடுக்க வழியே உள்ளே கட்டிலில் சுயநினைவின்றி வெளுத்துப் போய் கிடந்த பார்கவியைப் பார்த்த ஹர்ஷாவுக்கு, குற்ற உணர்ச்சி அவனுள் ஆழமாக இறங்கியிருந்தது.
அங்கிருந்த அயர்ன் சேரில் போய் அமைதியாகச் சாய்ந்து உட்கார்ந்துவிட்டான்.
அதே நேரத்தில்... அறைக்குள் பார்கவி மெல்லக் கண்ணைத் திறந்தாள்.
சுற்றி இருந்த வெள்ளைச் சுவர்களும், குளுக்கோஸ் பாட்டிலும், மருந்து வாசனை மட்டுமே நிறைந்த அந்த அறை வெளிச்சமும் அவளுக்கு ஆரம்பத்தில் புரியவில்லை. 'நாம் எங்கே இருக்கிறோம்?' என்ற குழப்பத்தோடு மெல்லத் தலையைத் திருப்பியவளுக்கு, திடீரென அந்தத் துயரச் சம்பவம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது!
பக்கத்திலேயே நின்றுகொண்டிருந்த செவிலியரைப் பார்த்ததும், பார்கவி பதற்றத்தின் உச்சத்தில், "நர்ஸ்... நர்ஸ்... என் குழந்தைக்கு... என் குழந்தைக்கு எதுவும் ஆகலையே? என் குழந்தை நல்லா இருக்கா?" என்று குரல் நடுங்க, கண்களில் கண்ணீரோடு கதறிக் கேட்டாள்.
அவளது பதற்றத்தைப் பார்த்த அந்த நர்ஸ், ஒரு தாய்க்குரிய கனிவான புன்னகையோடு அவள் தலையைக் கோதி, "பயப்படாதீங்கம்மா... குழந்தைக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை! குழந்தை ரொம்ப பாதுகாப்பா, நல்லா இருக்கு," என்று அன்பாகச் சொன்னார்.
அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட நொடிதான் பார்கவிக்கு உயிரே திரும்ப வந்தது போல இருந்தது. நெஞ்சில் கைவைத்து ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டவள், கண்களை இறைவனுக்கு நன்றி சொன்னாள்.
அவளைச் சாதாரண நிலைக்குக் கொண்டுவந்த நர்ஸ், மெல்ல வெளியே வந்தார். அங்கே சுவரில் தலை சாய்த்து, குற்ற உணர்ச்சியில் உறைந்து போய் உட்கார்ந்திருந்த ஹர்ஷாவைப் பார்த்தவர், "சார், பேஷண்ட் கண்ணைத் திறந்துட்டாங்க. குழந்தையை நினைச்சு ரொம்ப பயந்தாங்க, சொல்லி சமாதானப்படுத்தியிருக்கேன்," என்றார்.
ஹர்ஷா மெளனமாகத் தலையை மட்டும் ஆட்டினான்.
அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட பிறகும் ஹர்ஷாவிற்கு உள்ளே போகவே விருப்பமில்லை. அவளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான்.
ஆனால், நேரம் செல்லச் செல்ல அவளை டிஸ்சார்ஜ் செய்து வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டுமே என்பதால், மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு மெல்ல எழுந்து உள்ளே சென்றான்.
ஹர்ஷா உள்ளே வந்த பிறகும் பார்கவி அவனை நிமிர்ந்து கூடப் பார்க்கவில்லை. சுவரில் பார்வையை வைத்தபடி அசைவற்றுப் படுத்துக் கிடந்தாள். அவளது கன்னங்களில் கண்ணீர் வடிந்து காய்ந்த தடம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஹர்ஷாவால் எதுவும் பேச முடியாமல், அவளுக்கு அருகில் மெளனமாக நின்றுகொண்டிருந்தான்.
சிறிது நேரத்தில் செவிலியர் உள்ளே வந்து, ஏறி முடிந்திருந்த ட்ரிப்ஸை மெல்லக் கழற்றிவிட்டார்.
"சார், ரிசப்ஷன்ல போய்ப் பில் பே பண்ணிடுங்க. டாக்டர் ஃபைனல் செக்கப் முடிச்சதும் நீங்க அவங்களைக் கூட்டிட்டுப் போகலாம்," என்று கூறிப் பில்லை ஹர்ஷாவிடம் கொடுத்தார்.
ஹர்ஷா மெளனமாக வெளியே சென்று பில்லைச் செலுத்திவிட்டு, டாக்டரின் அறையில் மருந்துச் சீட்டை வாங்கிக் கொண்டு மீண்டும் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு வந்தான்.
அங்கே டாக்டர் வந்து பார்கவியைப் பரிசோதித்துவிட்டு, மெடிசின்ஸ் எழுதியிருக்கேன், தவறாம கொடுங்க. மெயின் விஷயம்... எந்த ஸ்ட்ரெஸ்ஸும் இல்லாம கம்ப்ளீட் பெட் ரெஸ்ட்ல இருக்கணும். கூட்டிட்டுப் போகலாம்," என்றார்.
எல்லா நடைமுறைகளும் முடிந்து, பார்கவி மெல்லக் கட்டிலில் இருந்து எழுந்தாள். ஹர்ஷாவின் முகத்தைக் கூடப் பார்க்காமல், ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் அவளாகவே மெதுவாக நடந்து வெளியே சென்றாள். ஹர்ஷாவும் அவளுக்குப் பின்னாடியே குற்ற உணர்ச்சியோடு மெளனமாக நடந்து சென்றான்.
பந்தம் தொடரும்...
Last edited:
